ยงตํ่าอีกครั้งหืม……995
หัวเราะอะไร?นางน่าขำขนาดนั้นเลยหรือ?“ข้ามีเรื่องต้องจัดการ ขอตัวก่อน!” หลังจากหยุดหัวเราะ เซียวจิ่นหยูก็ทำมือคำนับนาง“เชอะ!”เซียวจิ่นหยูยังไม่ทันได้ก้าวเดิน หลานเยาเยาก็เดินตัดหน้าออกไปก่อนมองดูภาพด้านหลังของหลานเยาเยาที่ค่อยเดินไกลออกไป เซียวจิ่นหยูเลื่อนสายตาไปมองที่มือของตัวเอง เลื่อนสายตาไปมองตรงนิ้วมือที่ปิดโดนปากของหลานเยาเยา หลังจากนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก็หันหลังเดินออกไปหลานเยาเยาที่เดินอยู่บนทางหินลูกรัง คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปากแต่ว่า!นางยังไม่ทันที่จะหัวเราะออกมา ก็ต้องพบกับเรื่องที่ไม่คาดคิดอีกครั้ง นางชนเข้ากับกำแพงเนื้ออีกรอบ“โอ๊ย ใครอีกเนี๊ย!”หลานเยาเยารู้สึกหงุดหงิด ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ก็ชนเข้ากับคนถึงสองคนครั้งนี้นางต้องการดูว่าใครกันที่เป็นผู้ขวางทางเดินนางดังนั้น เธอจึงเงยหน้าขึ้นมองด้วยความผยอง สีหน้ากลับกลายเป็นแข็งกร้าวขึ้นมาทันที996
“ท่านมาที่นี่อีกทำไม”จะมาเร็วเกินไปแล้ว!เมื่อวานนี้เขาเจอกับหลานจิ่นเอ๋อแล้วไม่ใช่หรือ? วันนี้ก็มาเจออีกแล้ว ทำไมไม่อาศัยอยู่ที่นี่ไปเลย จะได้ไม่ต้องวิ่งไปวิ่งมาให้เหนื่อยซะเปล่าๆ?เมื่อเผชิญหน้ากับเย่แจ๋หยิ่งที่มีสีหน้าไม่ค่อยจะสู้ดีนัก หลานเยาเยาก็อดไม่ได้ที่จะแบะปาก ……“ทำไมข้าจะมาไม่ได้?”คำถามที่มีนํ้าเสียงเยือกเย็นสุดจะพรรณนาเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อสักครู่ เ
