ย่แจ๋หยิ่งเห็นทั้งหมดหลังจากที่เซียวจิ่วหยูจากไป รอยยิ้มผ่อนคลายที่เป็นธรรมชาติของนางสำหรับเขาแล้วมันชั่งดูขัดหูขัดตานัก และรอยยิ้มเช่นนี้ไม่ได้มีไว้สำหรับเขาเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา แม้ว่านางจะไม่หวงรอยยิ้ม ไม่ว่าจะเป็นรอยยิ้มที่อ่อนหวาน หรือรอยยิ้มจางๆ แต่นั่นไม่ได้ออกมาจากใจจริงของนางเลยก็เหมือนกับเมื่อสักครู่ ที่อยู่ตรงหน้าเขา นางก็ไม่เคยมีให้สักครั้งทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ!“ก็จริง ท่านมีมือมีเท้า มีอำนาจ หึ จะไปที่ไหนก็ย่อมได้ ข้าเพิ่งออกมาที่ของหลานจิ่นเอ๋อ สบายใจได้ ข้าไม่ได้ทำให้นางลำบากใจ”หลายเยาเยาแทบอยากจะตีตัวเองให้ตาย เรื่องพวกนี้ เกี่ยวอะไรกับนางด้วย?ยุ่งเรื่องของคนอื่นมากไปเดี๋ยวจะโดนฟ้าผ่า997
พูดจบ!นางคำนับเขาแบบขอไปที แล้วเดินไปทางห้องของตัวเอง“หลานเยาเยา เจ้าพูดอะไรของเจ้า?”วันนี้เขามาที่จวนแม่ทัพ เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับหลานจิ่นเอ๋อ?กลับเป็นนางซะอีก เดินชนกับเซียวจิ่นหยูกลับดีอกดีใจขนาดนั้นเชียวหรือ?สายตาที่เย็นชาของเย่แจ๋หยิ่งค่อยๆจางหายไป หลังจากนั้นก็เดินตามหลานเยาเยาเข้าไปในห้อง หลังจากเข้าห้องแล้วเห็นหลานเยาเยาถอดรองเท้า ขึ้นนอนพักผ่อนแล้วเย่แจ๋หยิ่งทอดสายตาออกไปนอกห้องมองดูท้องฟ้า ดวงอาทิตย์ทอแสง……“ทำไมเจ้ายังไม่นอนอีก?”เขาเดินมาถึงข้างเตียง ทั้งๆที่รู้ว่าเขาเข้าห้องมาแต่หลานเยาเยาก็ยังแสร้งทำเป็นหลับตา ทำให้ความโมโหยิ่งเพิ่มพูนขึ้น“ข้านอนแล้ว อย่าคุยกับข้า”จะพูดจาต
