อย่างไรก็ตาม!ชายร่างใหญ่ก็ยังไม่ได้สลบล้มลงไป หลานเยาเยาก็ไม่ยอมหยุด เหล่าคนที่อยู่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหงื่อตกแทนชายร่างใหญ่จนกระทั่งหลานเยาเยาโมโหจนอยากจะควักมีดออกมา ไม่รู้ว่าใครเป็นคนพูดขึ้น หลังจากที่พวกเขาตัดสินใจกันอย่างชัดเจนแล้ว ก็พากันหิ้วปีกคนที่สลบออกไปทางหน้าต่างชายร่างใหญ่คนนั้นออกไปเป็นคนสุดท้ายตอนที่ออกไปนั้นเขามีท่าทีเวียนศีรษะ สั่นๆ ราวกับอีกนิดหนึ่งก็จะสลบลงไปแล้วน่าโมโหชะมัด!หลานเยาเยาเพียงแค่มองพวกเขาออกไปแบบนั้น พลางถือมุกเย่หมิงเพื่อส่องแสงให้พวกเขา และนั่นทำให้พวกเขาหวาดกลัวเกินกว่าที่จะหันหลังกลับมา ทำเพียงเก็บเอาความสงสัยไว้กับตัวและหายออกไปจากสายตานางทีละคนยินดีต้อนรับ ไว้คราวหน้ามาใหม่นะ!คราหน้านางจะใช้มีดฟันพวกเขาจริงๆแล้ว ไม่อย่างนั้นจะได้อับอายไปถึงต้นตระกูล!เมื่อหลานเยาเยาสงบสติอารมณ์ลงได้แล้ว นางก็หรี่ตาลงอย่างฉับพลัน!จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนอยากจะออกไปด้านนอก976
แต่ที่มันบังเอิญมากก็คือ ในจังหวะที่นางกำลังจะออกไปนั่นเอง ก็มีเงาดำร่างหนึ่งเข้ามาในห้องที่ซึ่งควรจะเป็นที่นอนนางเฮอะๆ!คืนนี้นี่มันช่างครึกครื้น ปีศาจเข้าออกเป็นว่าเล่นภายในห้องนั้นเงาดำได้ไปถึงที่ข้างเตียงแล้ว เล็บยาวๆสีดำของนางค่อยๆแหวกผ้าม่านคลุมเตียงให้เปิดออกช้าๆเมื่อเห็นว่ามีร่างหนึ่งกำลังนอนหลับสบายอยู่บนเตียง เงาดำตนนั้นก็กระตุกปากอ้าขึ้น รูปลักษณ์ดูน่าสยดสยอง น่าหวาดกลัวเป็นที่สุด นัยน์
