ตาของมันเต็มไปด้วยความพยาบาทเพียงพริบตาเล็บยาวสีดำที่เต็มไปด้วยแรงพยาบาท เตรียมที่จะตรงเข้าไปบีบจิกคอคนที่หลับใหลอยู่บนเตียงอย่างไม่ลังเล“ปัง……”ประตูถูกหลานเยาเยาถีบออกอย่างแรงจนแทบหลุด หลานเยาเยาเข้าไปในห้อง มุกเย่หมิงที่อยู่ในมือส่องสว่างไล่ความมืดภายในห้องทันทีเงาดำชะงักสั่น แต่นางก็ไม่ลังเลที่จะแทงเข้าไปที่ร่างนั้นแต่แล้วนางก็จำต้องพบกับความประหลาดใจ เพราะคนที่นอนอยู่บนเตียงเมื่อครู่ได้อันตรธานหายไปแล้วทันใดนั้นเอง!977
เงาดำก็รู้สึกว่าแขนตนนั้นถูกคนจับตรึงเอาไว้เมื่อหันกลับไปก็ปะทะกับใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย และสายตาในขณะนั้นก็มองนางด้วยความเกลียดชัง “ตกใจไหมหล่ะ? แปลกใจอย่างนั้นหรือ? เจ้าเล่นผิดคนเสียแล้วหล่ะ”สิ้นเสียง เชือกแดงเส้นหนาก็เข้ามารัดแขนของเงาดำไว้ เมื่อเห็นเล็บยาวดำของเงาดำนั่นแล้ว ดวงตาของนางก็อดหรี่ลงอย่างมาดร้ายไม่ได้“คนของยิงจวนอีกแล้วหรือนี่ ยังชอบระรานไม่เลิกจริงๆ”อย่างไรก็ตาม!ฮัวหยู่อันยังไม่ได้มัดให้แน่น เงาดำก็ดิ้นหลุดออกจากพันธนาการ เดิมจะปรี่ตัวเข้าไปหาหลานเยาเยา แต่เห็นว่าที่นอกหน้าต่างจู่ๆก็ปรากฏร่างของคนคนหนึ่งโผล่เข้ามา จึงรีบถลาตัวหนีไปที่หน้าต่างอีกช่องหลานเยาเยาเหลือบไปมองที่นอกหน้าต่าง ก่อนจะรีบแฉลบตัวมาที่เตียงพลางถามอย่างไม่เข้าใจ“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าจะมีคนมาฆ่าข้า?”“ไม่ใช่ว่าท่านให้ข้าเก็บเสื้อผ้าหรอกหรือ? ตอนเก็บเสื้อผ้าก็พบว่ามันไม่ใช่ที่อยู่บนตั
