วท่าน มันเป็นกลิ่นที่ข้าคุ้นเคยดังนั้นจึงรู้ว่ามีคนคิดจะทำร้ายท่าน…” ฮัวหยู่อันราวกับพูดกับอากาศเหมือนจะโอ้อวด : เห็นมั้ยหล่ะ? ข้าช่วยชีวิตท่านไว้!“กลิ่นอายที่คุ้นเคยอย่างนั้นเหรอ?”978
เป็นไปไม่ได้มั้ง?ฮัวหยู่อันเป็นตัวอะไรกัน?“ใช่หน่ะสิ กลิ่นอายของศัตรูหมายเลขหนึ่งของชาวหยินไห่อย่างพวกเรา”ให้ตายเถอะ!นี่มันอะไรกันเนี่ย?ชาวหยินไห่……หลานเยาเยาค่อนข้างไม่แน่ใจ“แล้วพวกศัตรูกลุ่มใหญ่สุดก็คือยิงจวนอย่างนั้นเหรอ?” เมื่อกี้เหมือนนางจะได้ยินคำว่ายิงจวน“ท่านรู้ได้อย่างไร?” ฮัวหยู่อันดูออกจะตกใจหน่อยๆ“เมื่อครู่เจ้าเป็นคนพูดออกมาเอง!”จะตกใจหาพระแสงอะไรเล่าเหมือนนางจะเป็นคนพวกที่เก็บอะไรไม่อยู่ เอาไว้ข้างกายจะดีหรอ? คิดเอานางไปขายอีกครั้งดีไหม?“ถ้าท่านบอกอย่างนั้นก็คงจะพูดนั่นแหล่ะ! เป็นอย่างไรหล่ะ? ข้าสุดยอดเลยใช่ไหมท่าน? หากข้าช้าไปเพียงนิดพวกมันก็จะจับตัวท่านไปได้แล้วนะ”“แล้วครั้งที่แล้วใครหน้าไหนโดนศพตายซากของยิงจวนกวดไล่จนหนีหัวซุกหัวซุน”หลานเยาเยาเหลือบมอง979
“นั่นเพราะข้าบาดเจ็บ จริงๆข้าหน่ะเก่งสุดยอด ท่านอย่าดูถูกข้าเชียว” นางเถียงเพื่อป้องตัวนางเก่งจริงๆเมื่อครู่นี้นางยังไม่ได้ใช้เคล็ดวิชาอะไรมากมาย! พวกนั้นก็เผ่นหนีกันไปแล้วไม่ใช่เหรอ?หลานเยาเยามองนางนิ่งๆ ราวกับคนโง่อย่างไรอย่างนั้นจากนั้นจึงเหลือบไปมองเชือกแดงเส้นหนาที่แตกเป็นเสี่ยงๆอยู่กับพื้น ถามขึ้นเงียบๆ “อาวุธวิเศษของเจ้าอย่างน
