“เสื้อผ้าเหล่านี้คือที่ซื้อมาทีหลังใช่หรือไม่? ตาดีนี่ ค่อนข้างสวยเชียว ชุดนี้มันเหมือนชุดของผู้ชาย นี่ท่าน….”เสียงของฮัวหยู่อันชะงักที่ตรงนั้นยังไงก็ตามนางกำลังทำอะไรกรอบแกรบอยู่ตรงนั้น แล้วก็ไม่รู้ว่านางกำลังทำอะไรโดยรวมก็ดูเหมือนว่าจะสงบลงได้หลานเยาเยากำลังกินองุ่นอย่างตื่นเต้นดีใจ ทั้งตัวและจิตวิญญาณของนางทุ่มไปที่องุ่นแสนอร่อย ไม่มีที่ว่างเหลือให้พินิจว่าจู่ๆทำไมฮัวหยู่อันถึงได้เงียบไปผ่านไปสักพักฮัวหยู่อันก็นั่งลงด้วยสมองที่เต็มไปด้วยความคิด ดวงตาจ้องไปที่นาง จ้องนางจนกลัวนางจึงแบ่งองุ่นที่เหลืออยู่ส่วนนึงให้พลางพูด:“ไม่ต้องจ้องข้าขนาดนั้น อ่ะข้าให้แล้ว!”ใครจะรู้……นางจับแขนของอีกฝ่ายเอาไว้ มองด้วยดวงตาไม่อาจจะเชื่อ ในใจเต็มไปด้วยความสับสนงวยงง แต่นางก็ค่อยๆเปิดปากถามออกไป:“หลานเยาเยา ท่านมีพี่ชายแท้ๆหรือว่าน้องชายแท้ๆหรือไม่?”968
“ไม่มี!”ถึงแม้ไม่รู้ว่าทำไมถึงถามแบบนี้ แต่นางก็ตอบไปตามความจริง“ก่อนที่จะแต่งงาน ท่านคงไม่แต่งกายเป็นชายออกไปเล่นบ่อยใช่ไหม?” ฮัวหยู่อันกลืนนํ้าลาย“ก็ไม่บ่อย เป็นบางครั้งบางคราวหน่ะ!”พอถึงตรงนี้ ตัวฮัวหยู่อันก็ดูแข็งทื่อไป จู่ๆก็มีนํ้าตาคลออยู่ตรงนัยน์ตา “งั้นท่านเคยไปเที่ยวที่ป่าดงพงไพรไหม?”นางนึกออกแล้วนางกับเขาเจอกันในวันนั้น เป็นวันที่หลานเฉินมู๋พาหลานเยาเยาไปจุดธูปที่วัดนอกจากได้พบเขาแล้วนั้น ก็ยังได้เห็นความกระหายเลือดของอ๋องเย่ด้วยในวันนี้ที่
