ตู้เสื้อผ้าของหลานเยาเยา ก็ได้พบกับชุดที่เขาเคยใส่ ดังนั้นเรื่องมันจึงปะติดปะต่อขึ้นมา……แย่แล้ว!รู้สึกราวกับความลับถูกเปิดเผยหลานเยาเยารีบมองไปที่นาง เมื่อเห็นสีหน้าอาการของนาง ก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกริมฝีปากขึ้นนํ้าตาคลอเบ้าของนางนี่มันจริงหรือนี่?“ข้าพูดว่า ไม่ ได้ไหม?”969
“ได้สิ” ฮัวหยู่อันเริ่มเบะปาก นํ้าเสียงสั่นเครือน้อยๆ“แต่ความจริงหน่ะข้าเคยไป ทั้งยังใส่เสื้อผู้ชายด้วย” หลานเยาเยาพูดอย่างจริงจัง“อย่าโหดร้ายแบบนั้นได้มั้ย?”ตามหาเขามาเนิ่นนาน นางเองก็เคยคิดว่า เขาอาจจะหนีจากนางไปเพราะมีลูกมีภรรยาแล้ว หรือไม่ก็มีคนที่ถูกใจแล้วแต่ไม่เคยคิดเลยว่าความจริงแล้วจะเป็นเช่นนี้……ฮื่อๆๆ……นางรับไม่ได้ นางไม่สามารถที่จะยอมรับอะไรได้ทั้งนั้นแล้ว“ถึงจะโหดร้ายแต่ก็เป็นความจริง เจ้ายอมรับไม่ได้ก็จำต้องยอมรับให้ได้”ในบางครั้งความจริงมันก็โหดร้ายตอนที่ควรจะหนีก็ต้องหนี แต่ถ้าหนีไม่ได้งั้นก็ยอมรับความจริงเถอะ!แต่ว่า!นางไม่เคยคิดเลยจริงๆตอนที่อยู่ในป่า พวกนางเจอกันเพียงประเดี๋ยว ไม่ถึงสองชั่วโมงเลยด้วยซํ้านางจะมอบความรักให้ได้อย่างไร?ในตอนนี้เมื่อรู้ความจริงแล้ว แล้วทำไมถึงได้เศร้าใจหล่ะ?970
“แต่ทำไมมันถึงได้กะทันหันแบบนั้น? ข้ายังไม่ได้เตรียมใจสำหรับเรื่องนี้อยู่ๆมาทำให้ข้าหัวหมุนแบบนี้ ข้าไม่อยากอยู่แล้ว ฮื่อ……”ฮัวหยู่อันล้มตัวลงบนโต๊ะใหญ่และร้องไห้ออกมา เม็ดนํ้าตาก้อนโตที่หลั่งไหลนั้นไม่ใช่แกล้ง
