หลอกเลยหลานเยาเยาอดไม่ได้ที่จะเกาหัวตัวเองจะทำอย่างไรดีหล่ะ?จะปลอบหรือไม่ปลอบนางดี?นางคิดๆ ท้ายที่สุดก็เพราะตัวเอง เมื่อเห็นอีกฝ่ายร้องไห้อย่างเสียอกเสียใจขนาดนั้น ก็ควรจะต้องปลอบใจเสียหน่อย“เอาอย่างนี้มั้ย……เจ้าออกไปร้องข้างนอกมั้ย?”“ฮื่อๆๆ……แง……”เอ่อ……ทำไมถึงได้ร้องหนักกว่าเดิมได้หล่ะ? นางไม่ใช่ว่าปลอบไปแล้วเหรอ?“ช่างเถอะ งั้นเจ้าก็ร้องอยู่ในนี้ก็แล้วกันนะ!” ทำอะไรไม่ได้ แต่นางหลบไปได้ใครจะรู้หล่ะว่าในตอนที่นางกำลังจะลุกขึ้นนั้นเองมือของฮัวหยู่อันก็คว้าแขนนางไว้ มองมาที่นางอย่างไม่พอใจ จากนั้นก็พูดเคล้าสะอื้น “ข้าไปนอนร้องที่เตียงของท่านได้มั้ย?”“……”971
ร้องไห้ที่ไหนก็คือร้องไห้ ทำไมจะต้องขึ้นไปร้องไห้ถึงบนเตียง?คงไม่ได้คิดที่จะเอาผ้าห่มของนางไปใช้เป็นผ้าเช็ดหน้าหรอกนะ!ในจุดนี้ทำให้หลานเยาเยาคิดหนักจนกระทั่งฮัวหยู่อันเอนตัวนอน และค่อยๆหลับลงไปบนเตียง หลานเยาเยาถึงได้โล่งใจ โชคดีภายใต้การปลอบ ผ้าห่มและเตียงของนางยังอยู่ดีแต่ในขณะที่นางหันตัวจะออกนั่นเอง!“ฟืดฟาด ฟืดฟาด……”หลานเยาเยาที่กำลังยกเท้าขึ้น ในเวลานั้นก็เอาเท้าลงตามเดิม ก่อนจะหันหลังกลับไปมอง ก็เห็นฮัวหยู่อันเอาหน้าทั้งหน้าของนางถูไปกับผ้าห่ม แล้วก็เช็ดไปเช็ดมาไม่หยุด“……”ชาติก่อนข้าเคยไปทำเวรทำกรรมที่ไหนมาอย่างนั้นเหรอ?ทำไมจะต้องให้นางมาอยู่ข้างกาย? แน่นอนหล่ะว่าไม่ใช่เพราะนางบอกว่าตัวนางหาเงินได้แน่นอนว่าไม่ใช่!หลานเยาเยาท
