ี่โมโหอยู่นั้นก็เดินออกไปที่ห้องข้างๆ ห้องข้างๆซึ่งเป็นห้องของสาวใช้อย่างฮัวหยู่อันตอนนี้ก็ดีแล้ว นางจึงมุดเข้าไปนอน972
นางไม่ใช่คนถือตัวอะไร ดังนั้นจึงไม่ได้รักสบาย อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะอยู่ในกองทัพหรือว่าจะทำภารกิจ ถิ่นทุรกันดารหรือป่านางก็นอนมาหมด หรือบรรยากาศรอบด้านจะมีความชั่วร้ายอะไรนางก็ไม่กลัวดังนั้น!ห้องของคนรับใช้ที่เป็นเตียงไม้แบบนี้ นางก็สามารถนอนได้อย่างสบายแต่พอถึงเวลากลางดึกจู่ๆนางก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจเมื่อเปิดเปลือกตาขึ้นมา ชั่วครู่รอบด้านเต็มไปด้วยความมืด ทั้งห้องเงียบไปหมด แม้แต่แสงของดวงจันทร์ก็ไม่มีแต่นางกลับรู้สึกได้ถึงแรงอาฆาตพยาบาทที่ค่อยๆคืบคลานเข้ามาหานาง……“กริ๊ง……”เหมือนเป็นเสียงของระฆังที่ดังขึ้นมาไม่ห่างจากนางมากนัก หลานเยาเยาขมวดคิ้วออกจากเตียงทันทีได้ยินเพียง ‘ตุ้ม ตุ้ม ตุ้ม’ ดังขึ้นกังวานอยู่หลายครั้ง ราวกับเป็นเสียงเหล็กที่ตีลงบนผ้าห่มคลุมเตียงหลังจากเห็นว่าไม่มีใครแล้วนั้นก็มีเสียงคนดังขึ้น แต่พูดออกมาเป็นภาษาที่นางเองไม่เข้าใจถึงแม้จะฟังไม่เข้าใจ แต่นางก็พอจะเดาได้ว่าพวกเขาพูดว่าอะไร น่าจะประมาณว่าไม่เห็นมีคนเลย973
หลานเยาเยาเอามุกเย่หมิงออกมา ทันใดนั้นนางก็เห็นว่ามีชายสวมชุดแปลกๆยืนอยู่ไม่ห่างไปจากนางเท่าไหร่ ริมฝีปากของนางกระตุกขึ้นทันที พลางเก็บมุกเย่หมิงลงไปในระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บแสงของมุกเย่หมิงทำให้พวกคนสวมชุดประหลาดตกใจ แต่ก็ยัง
