งออกซึ่งถ้าหากต้องการออกจากศาลาก็ต้องลงบันไดหินห้าหกขั้นตอนที่หลานเยาเยามาถึงก็เห็นเย่แจ๋หยิ่งกับหลานจิ่นเอ๋อกำลังจิบชาเล่นหมากรุกกันอยู่ใบหน้าของหลานจิ่นเอ๋อเต็มไปด้วยรอยยิ้มแดงระเรื่อ ส่วนสีหน้าของเย่แจ๋หยิ่งแม้จะยังนิ่งๆ แต่ก็ไม่ได้เย็นชาไม่ให้คนเข้าใกล้เหมือนแต่ก่อนในใจของหลานเยาเยาก็ยังรู้สึกสงสัย!หรือแต่ก่อนพวกเขาเคยมีความรู้สึกต่อกัน?ถ้าอย่างงั้นก็จะลำบากละ นางต้องการเลื่อนขั้นระบบนั้นก็ยิ่งยากแล้วไม่ได้!นางต้องไปดูสถานการณ์ก่อนหลังจากนั้นก็ค่อยตัดสินใจว่าจะใช้แผนไหนดีดังนั้นหลานเยาเยาจึงจัดเสื้อผ้าตนเองกระแอมเสียงหนักแน่นเพื่อให้สองคนที่อยู่ในศาลารับรู้ถึงการมีตัวตนของนางใครจะรู้……ไม่มีใครหันมาเลย ดูเหมือนพวกเขาจะหมกมุ่นกันมากนี่มันน่าอายนะ!แต่ถึงแม้เป็นเช่นนี่ ก็ไม่สามารถหยุดการเดินหน้าของนางได้955
นางเดินโซเซเข้าไปในศาลาและก่อนที่จะเดินเข้าไปในศาลาก็ได้เด็ดดอกไม้บานมาหนึ่งดอกตอนนี้……ในที่สุดก็มีคนหันมาแล้วแต่คนที่หันมากลับไม่ใช่เย่แจ๋หยิ่งแต่เป็นหลานจิ่นเอ๋อที่ยิ้มไปทั้งหน้าหลังจากที่นางเห็นหลานเยาเยาก็พยักหน้าน้อยๆเพื่อแสดงความเคารพและมีมารยาทส่วนเย่แจ๋หยิ่งมองหมากรุกเงียบๆราวกับไม่รู้ว่านางมาหลานเยาเยาเบะปาก!เอาดอกไม้ที่อยู่ในมือส่ายๆตรงหน้าเย่แจ๋หยิ่ง เหมือนจงใจขัดจังหวะการเล่นหมากรุกของเขามุมปากของเย่แจ๋หยิ่งแอบกระตุกขึ้นพร้อมจับมือนางที่ถือดอกไม้อยู่ จากนั้นก็จับเล็ก
