น้อยเอานางเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดเขาอีกทั้งนางยังนั่งอยู่บนตักเขาอีกหลานเยาเยาคิดว่าเขาจะดุนางไม่คิดว่าเขาจะทำอะไรที่แตกต่างออกไปแล้วทำอย่างงี้ออกมาหลานเยาเยาก็ไม่มีกะจิตกะใจที่จะก่อกวนแล้ว พยายามขัดขืนลุกขึ้นแต่ก็ต้องพบว่าเย่แจ๋หยิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วพูดเรียบๆว่า:“หยุดโวยวาย!”“ได้ งั้นเจ้าก็ปล่อยข้าก่อน”956
อย่างไรก็ตาม!เย่แจ๋หยิ่งไม่มองนางเลยสักนิด สายตายังคงมองอยู่ที่ตารางหมากรุกตลอด“กลัวว่าเจ้าจะกระสับกระส่ายก็เลยกอดไว้ในอ้อมกอดให้สบายใจ”“เจ้าคิดว่ากักข้าเอาไว้ในอ้อมกอดแล้วข้าจะสงบเสงี่ยมเหรอ?”น่าตลก!กักนางไว้ก็ไร้ประโยชน์ นางยังมีมือมีเท้าแล้วก็ยังมีปากอีกหลังจากนั้นนางก็ใช้มือไปจั๊กจี้เขา เดิมทีมีเสื้อผ้ากั้นเย่แจ๋หยิ่งก็ไม่รู้สึกอะไรแต่ในไม่ช้าหลานเยาเยายื่นมือเข้าไปในเสื้อคลุมของเขาไปแตะที่เอวของเขาอย่างแม่นยำ นางไม่ได้รีบร้อนจั๊กจี้แต่กลับแตะผิวหนังของเขาเบาๆตอนนี้……เย่แจ๋หยิ่งตัวแข็งทื่อ มองนางด้วยสีหน้าแยกไม่ออก จากนั้นจึงวางตัวหมากในมือลง ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้“อ๊า!”เสียงขึ้นจมูกดังขึ้นมา เย่แจ๋หยิ่งแยกเสื้อออกจับเอามือเล็กๆของนางขังไว้“เจ้าแน่ใจนะที่จะเล่นกับไฟ? หืม?”“……”หลานเยาเยาอดยกมุมปากไม่ได้957
นางก็แค่จั๊กจี้เท่านั้น เล่นกับไฟที่ไหนหล่ะ?”ช่างเถอะ!ไม่ก่อกวนละหญิงสาวที่อยู่ตรงข้ามนั้นหน้าซีดก็ประสบผลสำเร็จแล้ว ต่อมาก็รีบลุกขึ้นจะจากไป“ไม่ใช่ว่าเจ้าต้องการจะวางหมากห
