วการกระทำก็ใหญ่หน่อยไม่ใช่เพื่อจิตใจที่ทะเยอทะยาน แต่นี่เป็นส่วนหนึ่งของแผนนาง“แล้วข้าจะส่งเจ้ากลับไปอย่างไร?”ได้ยินดังนั้น!นัยน์ตาหลานเยาเยาก็ประกายทันทีไม่มีอะไรที่จะดีไปกว่าคำพูดแบบนี้แล้ว แผนของนางก็จะยิ่งสมบูรณ์มากขึ้นแต่เย่แจ๋หยิ่งจะไปส่งนางอย่างไม่มีเหตุมีผลได้อย่างไร?ต้องมีเล่ห์เหลี่ยมดังนั้นนางจึงปฏิเสธสีหน้าเรียบๆ“ไม่ต้องแล้ว เจ้าสั่งให้องครักษ์ไปส่งข้าก็พอ”“เมื่อวานข้าเพิ่งได้รับบัตรเชิญของจวนแม่ทัพพอดี ไม่ต้องคิดมาก ข้าไปจวนแม่ทัพเพื่อไปเยี่ยมคนคนหนึ่งแล้วก็รวดส่งเจ้า”940
คนอื่นก็ล้วนพูดแบบนี้แน่นอนว่าหลานเยาเยาหวังอยากจะให้ไปส่งจึงฮึดฮัดอย่างหงุดหงิดกลับไปลานซวนซีในห้องหนังสือเย่แจ๋หยิ่งกำลังจัดเสื้อผ้าตนเองอยู่แล้วก็มีชายรูปงามเดินออกมาจากที่มืด: “ดูแล้วเจ้าจะประสบความสำเร็จไวทีเดียว”เมื่อครู่ถ้าไม่ใช่เพราะเขาช่วย หลานเยาเยาจะเหยียบเสื้อคลุมเขาหลุดง่ายขนาดนั้นได้อย่างไร“หึ! เจ้ายุ่งมากไปละ”เย่แจ๋หยิ่งพูดเรียบๆแต่ก็ไม่ได้ตำหนิเขา“พวกเจ้าไม่ใช่เคยเจอกันแล้วหรือ? ทำไมต้องไปดูนางที่จวนแม่ทัพด้วย?”โม่เหลียงเฉินไม่เข้าใจอย่างมาก“ข้าก็มีเจตนาของข้า!”บางเรื่องแม้จะเกินมานานมากแต่ตอนนี้ก็อาจถึงเวลาแก้ไขแล้วในฐานะผู้สำเร็จราชการแทน ที่รู้จักกันตั้งแต่เด็ก ข้าจะแนะนำเจ้าสักหน่อยว่าสิ่งเดียวบนโลกนี้ที่ไม่สามารถคาดเดาได้ก็คือใจของผู้หญิง ถ้าให้นางเห็นว่าเจ้าเดินใกล้กับหญิงอื่น สาว
