งามที่มาจ่อยู่ตรงปากเจ้าแล้วอาจจะหายไปก็ได้”ภายนอกของหลานเยาเยาดูแล้วไร้เดียงสาไม่มีอะไร941
แต่กลับเป็นผู้หญิงที่มีเล่ห์เหลี่ยมมาก ผู้หญิงแบบนี้จะไม่แสดงจิตใจที่แท้จริงของตนเองออกมาง่ายๆข้อนี้เขารู้ เย่แจ๋หยิ่งรู้ดีกว่าเขานัก“ข้าเองก็รู้ขีดจำกัด!”โม่เหลียงเฉินเห็นท่าทางเย่อหยิ่งของเย่แจ๋หยิ่งก็อดหัวเราะไม่ได้ในความเข้าใจของเย่แจ๋หยิ่ง ชีวิตมีทุกที่ในสนามรบ เขาคงมองหลานเยาเยาเป็นเมืองที่ต้องการจะยึดแต่เขาลืมไป!เมืองมันตายแต่คนนั้นมีชีวิตเห้อ!เขาคาดการณ์ว่าหนทางการไล่ตามเมียของเย่แจ๋หยิ่งยังอีกยาวนาน……ที่ปากประตูวังหลานเยาเยาเข้าไปนั่งรอในรถม้าของเย่แจ๋หยิ่งนานแล้ว รอจนหลังจากเย่แจ๋หยิ่งขึ้นรถม้าแล้ว รถม้าถึงออกตัวหลานเยาเยาเหลือบมองเย่แจ๋หยิ่งที่นั่งอยู่ตรงข้าม เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วแต่ยังคงใส่เสื้อคลุมอยู่ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงถนนที่มีคนเดินขวักไขว่พลุกพล่าน942
ปราชาชนเมื่อพอเห็นว่าเป็นรถม้าของเย่แจ๋หยิ่ง ก็ทยอยกันเปิดทางให้พร้อมกับปากที่ต่างพากันพูดคุย“ในที่สุดอ๋องเย่ก็ปล่อยพราชายาเย่กลับบ้านได้ หาได้ยากจริงๆ”“พราชายาเย่ต้องโชคดีมากจริงๆ หลังจากสมรสกับอ๋องเย่แล้วก็ไม่เพียงแต่จะได้รับความรักจากอ๋องเย่แต่ก็ยังกลายเป็นสาวงามจนล่มเมืองอีก”“นั่นสิ! น่าอิจฉาเสียจริง ข้าเองก็อยากจะแต่งงานกับผู้ชายแบบนั้นบ้าง”“……”เอ่อ……พวกเขาเพิ่งไปได้แค่ครึ่งทางเองนะ ปราชาชนก็พากันพูดคุยกันแล้วแม้นี่จะเป็น
