“พราชายา พราชายา ท่านต้องเชื่อข้านะก็เพราะแต่ก่อนข้าโดนนังสาวใช้ชั้นตํ่านี่สะกดจิตถึงได้พูดจาไร้มารยาทเยี่ยงนั้นข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ตอนนี้ข้าเสียใจอย่างยิ่ง โปรดท่านให้โอกาสได้ปรับปรุงตัวอีกครั้ง ข้ารับปากว่าจากนี้ข้าจะประพฤติตัวเรียบร้อยรับใช้ท่าน”ชิวซวนคุกเข่าลงกับพื้นทันทีนํ้าตาเป็นเม็ดไหลลงมา อ้อนวอนอย่างขมขื่นด้วยท่าทางราวกับได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างมากสาวใช้ที่คุกเข่าอยู่ข้างๆก็ไม่เต็มใจที่ถูกได้รับความไม่เป็นธรรม จึงร้องไห้ไปอธิบายไปโดยรวม!พวกนางสองคนร้องไห้ได้ยิ่งกว่าหยาดฝนบนลูกแพร์(เปรียบถึงท่าทีการรํ่าไห้ที่เหมือนท่าทีของหยางกุ้ยเฟย สวยและอ่อนแอ ดูแล้วน่าสงสาร)หลานเยาเยาแค่มองพวกนางนิ่งๆไม่พูดอะไร สองมือก็กอดอกไว้ราวกับดูละครจนกระทั่งผ่านไปครู่นึง พวกนางก็ยังร้องไห้นํ้าตาไหลเป็นสาย จนถึงตอนที่พวกนางพบว่ามีอะไรผิดปกติไปจึงหันไปมองหลานเยาเยา……913
ก็ต้องพบว่าหลานเยาเยากับฮัวหยู่อันไปนั่งกินข้าวอยู่บนเก้าอี้กันตอนไหนก็ไม่รู้ ความเร็วในการกินข้าวของพวกนางไวมากเหมือนกับว่าถ้าช้าไปก้าวเดียวข้าวก็จะหายไป แล้วก็เมินพวกนางที่นั่งนํ้าตานองอยู่ข้างๆไปโดยปริยาย“……”ในใจของชิวซวนก็แอบจงเกลียดจงชังกำหมัดแน่นจนเล็บยาวๆแทบจะทิ่มเข้าไปในเนื้อถ้าสายตามันกลายเป็นลูกธนูแหลมได้หลานเยาเยาในตอนนี้ก็คงกลายเป็นเม่นไปแล้ว เวลาผ่านไปไม่นาน ตำแหน่งของหลานเยาเยาดีกว่าพวกนางเหล่าสาวใช้ พวกนางคิดจะรังแ
