ียงสายตาก็ค่อยๆหย่อนลงแต่ก็สามารถมองเห็นแมลงสีดำพวกนั้นลุกลามไปใต้ผิวหนังของนางอย่างรวดเร็ว“ตาเจ้าแล้ว!”หลานเยาเยามองชิวซวนแล้วเอ่ยขึ้นเรียบๆ“ไม่……ไม่ไม่ ข้าไม่ไป ข้าไม่อยากตาย พราชายาได้โปรดเถิด ข้าไม่อยากตายจริงๆ”ขณะนั้นชิวซวนที่แข้งขาอ่อนแรงมองหน้านางด้วยความละอายใจที่จริงหลานเยาเยานั้นรู้อยู่แล้ว!เมื่อครู่นางก็ตั้งใจที่จะไม่เตือนเพราะในใจก็ยังมีความเพ้อฝัน หวังว่าหลานเยาเยาจะไม่รู้เรื่อง อยากให้ตอนที่นางนอนลงไปแล้วถูกแมลงกัดตาย“เอ๊ะ เจ้าไม่อยากตายแล้วข้าอยากตายงั้นหรอ?”917
“ข้าน้อยสำนึกผิดแล้ว ข้าน้อยสำนึกผิดแล้วจริงๆ พราชายาได้โปรด……”“น่าเสียดายมันสายไปแล้ว!”คนที่ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งนํ้าตาอย่างชิวซวนนี้ ถ้าอยากให้นางสำนึกผิดและปรับปรุงตัวจริงๆ นอกเสียจากว่าฟ้าจะถล่มลงมาก่อนตราบใดที่นางมีโอกาสก็จะใช้วิธีเดิมอีก“ไม่เอา ไม่อยากตาย พราชายา ท่านก็เห็นแก่ข้าน้อยที่เป็นคนของจวนแม่ทัพไว้ชีวิตข้าเถิด!”“วางใจเถอะ! การตายของเจ้าขึ้นอยู่กับเจ้าเอง”ตลาดดำเป็นสถานที่ที่นางควรไปที่สุด จะมีชีวิตต่อหรือไม่ หรือจะมีชีวิตได้อีกนานเท่าไหร่ นั่นก็ดูการตัดสินใจของนางเองเฮอะ!ในฐานะของคนที่ออกมาจากกองทัพนางไม่สามารถฆ่าใครก็ได้ตามใจ แต่คนที่คิดอยากให้นางตายนางก็ไม่สามารถปล่อยไปได้!ในไม่ช้า!ชิวซวนก็ถูกพาไป ต่อมาถิงเมี่ยนบอกนางว่า ชิวซวนมีชีวิตอยู่ในตลาดดำได้เพียงสองวันก็ถูกคนที่ทำการค้าเนื้อทรมานตายชิง
