เกือบจะเสี้ยววินาทีสุดท้าย นางไม่สามารถฉวยแก้วนั้นมาได้แล้ว จากนั้นนางก็เห็นว่าหลานเยาเยายกเอาถ้วยขึ้นไปข้างริมฝีปากแต่ว่า……เมื่อถ้วยถูกยกขึ้นไปที่ข้างริมฝีปากนางก็ไม่ขยับตัวอีกเลย ราวกับภาพวาดที่ถูกตรึงเอาไว้ นั้นทำให้ฮัวหยู่อันยิ่งร้อนใจตกลงจะดื่มหรือไม่ดื่มกันแน่?ถ้าจะดื่มก็รีบๆดื่มเข้าไปสิ นางใช้เวลาแทบจะเสี้ยววินาทีสุดท้ายเพื่อที่จะหยุดยั้งนาง นั่นยิ่งเป็นเหมือนนางใช้อำนาจอย่างเด่นชัดใครจะรู้……หลานเยาเยาหันหน้ากลับมาหานาง ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้ม“เจ้าไม่ห้ามข้าแล้วอย่างนั้นเหรอ?”สีของชามันแปลกไป อีกทั้งกลิ่นของชาก็ไม่ได้เหมือนกับที่นางเคยดื่ม ดังนั้นมันก็เห็นได้ชัดอยู่แล้วว่าชานี้มีปัญหา“ไว้ท่านดื่มก่อน ข้าค่อยห้ามท่าน” อัวหยู่อันตอบกลับอย่างใจเย็น“แต่นี่ข้ากำลังจะกินแล้วนะ อีกเพียงนิดเดียวนํ้าชาก็จะเข้าปากอยู่แล้ว ข้าก็เลยหยุดไว้เพื่อให้เจ้าห้าม ทำไมเจ้าถึงไม่ห้ามหล่ะ? เพราะเป็นเช่นนี้ ข้าก็สงสัยกับความซื่อสัตย์ของเจ้าเสียแล้วหล่ะ”897
“…….”แบบนี้ก็หมายความว่า หลานเยาเยาล่วงรู้อยู่ก่อนแล้วว่าชานี้มีปัญหา แต่ก็ยังตั้งใจแสร้งว่าจะดื่ม นั่นก็เพื่อที่จะพิสูจน์ความจงรักภักดีของนางอย่างนั้นเหรอ?ไอ้หยา!นางจะเอาอะไรมาซื่อสัตย์เล่า?นี่นางถูกนางหลอกเข้าแล้วอย่างนั้นเหรอ?“ช่างมันเถอะ เห็นว่าเจ้าทำเงิน ข้าจะไม่สืบสาวเอาความ” หลานเยาเยาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะจากการลองใจเมื่อครู่ ฮัวหยู่อันห้ามให้น
