างไม่ดื่มชาดังนั้น คนที่วางยาไม่ใช่ฮัวหยู่อัน ไม่ใช่นางแน่ๆ คนที่ทำน่าจะเป็นคนที่ไม่เต็มใจที่จะเป็นสาวใช้นั่นแหล่ะเหอะ!ก็ถ้าอยู่ไม่สุขแบบนี้ ก็อย่ามาโทษที่นางไม่ไว้หน้าก็แล้วกันดังนั้น หลานเยาเยาก็ให้ฮัวหยู่อันเอากับข้าวครึ่งกล่องออกมาไว้บนโต๊ะเมื่อมองอาหารบนโต๊ะใหญ่ที่ส่งกลิ่นหอมออกมา ฮัวหยู่อันแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความโลภ“พราชายา ข้ากินได้หรือไม่?”898
“ได้แน่นอน! แต่ว่าเจ้าต้องไปทำธุระให้ข้าสองเรื่อง” หลานเยาเยานัยน์ตาแข็งกร้าวขึ้น“ได้ๆๆ อย่าว่าแต่สองเรื่องเลย ท่านให้ข้าทำถึงสิบเรื่องก็ย่อมได้” อาหารเลิศรสอยู่ตรงหน้า จะต้องคิดอะไรให้มากความอีกหล่ะ?“เรื่องแรก ในกล่องยังมีกับข้าวอีกครึ่งหนึ่ง เจ้าช่วยเอาไปส่งที่ห้องอาหาร ให้พวกเขาเอาไปอุ่นในหม้อ เอาไว้ตอนเย็นก็เอามากินกันได้ตามสะดวกเรื่องที่สอง ช่วยไปเรียกชิวซวนกับชิงปี้มากินข้าวด้วยนะ ข้าอยากที่จะกำจัดทีเดียว”ฮัวหยู่อันได้ยินดังนั้นก็นัยน์ตาก็ประกายรีบพูดกับหลานเยาเยาทันทีเรื่องที่ว่าที่ฐานเตียงก็ถูกเอาของไปวางด้วยเช่นกัน เดิมทีนั้นเธอคิดว่าหลานเยาเยาจะโกรธ แต่ไม่คิดเลยว่าหลานเยาเยาจะไม่แม้แต่มีความเคืองอยู่บนสีหน้าทั้งยังยิ้มออกมาอีกด้วยนั่นจึงทำให้ฮัวหยู่อันอดตะลึงไม่ได้!“เจ้าจะมาอยู่มองข้าทำไม? ทำไมยังไม่รีบไปอีกเล่า?”เมื่อเห็นฮัวหยู่อันออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว หลานเยาเยาก็นึกขำออกมาไม่นานนัก ก็มีสาวใช้ใส่ชุดสีมรกตสี่ห้าคนทยอยเ
