861
พู่ว!หลานเยาเยาเหลือบมองพ่อครัวหมายเลข1แปลก?เห็นชัดๆว่ากลัวตายแต่กลับแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ นางถอนหายใจอย่างเลี่ยงไม่ได้หน้าตามันมีค่าขนาดนั้นหรือ?“ข้าเห็นว่าติ่มซำจานที่สองมันน่าอร่อย ไม่งั้นเจ้าก็ลองชิมติ่มซำจานที่สองดูสิถ้าไม่มีพิษข้าค่อยกิน?”“……”คุณอาวัยกลางคนกระตุกปากคุณชายรูปงามคนนี้จะทำอะไร?สุดท้ายทุกคนก็ไม่รู้ว่าพ่อครัวหมายเลข1คิดยังไงถึงหยิบติ่มซำที่อยู่ในจานที่สองขึ้นมากินจริงๆในการเฝ้ารอของคนนับหมื่น จนกระทั่งพ่อครัวหมายเลข1กินติ่มซำจานที่สองจนหมดก็ไม่เป็นอะไรดูเหมือนจะไม่ได้หยิบติ่มซำจานที่สิ้นชีวิตทันที งั้นก็เหลือแต่ติ่มซำที่ไม่มียาพิษกับตายเสียดีกว่าอยู่ทันใดนั้น!862
สีหน้าของพ่อครัวหมายเลข1ก็เปลี่ยนไป รูปร่างก็หยุดลงมีเสียง“เคร้ง” จานที่อยู่ในมือเขาตกลงบนโต๊ะตอนที่ทุกคนคิดว่าเขาโดนยาพิษตายเสียดีกว่าอยู่นั้นกลับเห็นพ่อครัวหมายเลข1กางมือสองข้างแล้วพุ่งไปยังหลานเยาเยาใครจะรู้……“ปัง……”“โอ๊ย!”มีเสียงของหนังตกลงที่พื้นแล้วก็มีเสียงเจ็บปวดของผู้ชายตามมาเขาถูกหลานเยาเยาเหวี่ยงทุ่มลงพ่อครัวหมายเลข1จับเอวลุกขึ้นอย่างโอดโอย เขาอยากที่จะรักษาภาพลักษณ์เย็นชาของตนเองไว้ พยายามอดทนความเจ็บปวดจากการถูกโยน อดทนจนทั้งหน้าบิดเบี้ยวจากนั้นก็คำนับหลานเยาเยาเล็กน้อย แล้วกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพว่า:“ขอบคุณมากคุณชาย!”“เอ๊ะ? ขอบคุณข้าทำไม ข้าแค่รู้สึกว่าติ่มซำจานนั้นน่าจะอร่อยมากก็เท่านั้นเอง
