มีสิ!แน่นอนว่ามีอยู่แล้ว!เมื่อท่าทางว่าเขาน่าจะกินไม่พอนั่นก็หมายความได้ว่าการทำอาหารของเขานั้นยอดเยี่ยมมากเมื่อมีคนยกยออย่างนี้แน่นอนว่าพ่อครัวหมายเลข1ต้องดีใจมากดังนั้นเขาจึงรีบพูดว่า: “มีมีมี ยังมีอีกเยอะเลย!”เมื่อคุณอาวัยกลางคนเห็นดังนั้นก็รีบหยิบหม้อใหญ่เดินมา จากนั้นก็ใช้ทัพพีตักมาเล็กน้อยวางใส่จานนางนักชิมที่ชิมไปก็คือรสชาติ เขาไม่รู้ถึงความคิดในใจของหลานเยาเยาใครจะรู้……ในขณะที่เขาจะหันกลับไปหลานเยาเยาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชมออกมา ชมไปสองสามประโยคก็เรียกให้เขาหยุด“เดี๋ยวๆๆๆ เจ้าอย่าเพิ่งรีบไป”ประเด็นหลักก็คือเจ้าวางหม้อลงก่อนสิ“ยังมีเรื่องอะไรอีกหรือคุณชาย?” คุณอาวัยกลางคนหันกลับมา“ที่จริงมันอร่อยมาก!” นางพูดอีกครั้ง“ใช่สิ!” พ่อครัวระดับสูงทำจะให้ไม่อร่อยได้หรือ?“งั้นก็ตักทั้งหมดใส่ชามข้าเถอะ!”851
จากที่นางดู ของที่เหลืออยู่พวกนั้นพวกเขาคงไม่แบ่งไปกินแน่ สิ้นเปลืองอาหารอร่อยขนาดนั้นสวรรค์ต้องไม่ให้อภัยแน่ มากไปกว่านั้นนางเองก็ยังจ่ายเหรียญเงินไปตั้งเยอะถ้าไม่กินสักหน่อยนางก็ไม่เชื่อในหลาน“ได้ ได้”ในไม่ช้าถ้วยของหลานเยาเยาก็มีอาหารแสนอร่อยอยู่เพราะก่อนที่จะลงคะแนนต้องรอให้ผู้ชิมทุกคนกินหมดก่อน ดังนั้นทุกคนที่อยู่ในสนามก็มองหลานเยาเยากินอีกทั้งหลานเยาเยากินอย่างไม่สนใจใครกินไปเอ่ยปากชื่นชมไปไม่หยุด พูดว่าได้กินอาหารที่เลิศรสที่สุดในโลกทั้งพูดว่ากินร้อยครั้งก็ไม่เบื่อชมอาหารนี้
