อ๋องเย่อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงนี่จริงหรือหลอก?ดูแล้วน่าจะหลอกนะแต่สีหน้าพราชายาซีดเช่นนี้ไม่ใช่แกล้งทำออกมาแน่นอน!“ เจ้ายังยืนที่นี่ทำไม? ไม่ใช่บอกว่าจะปกป้องร่างข้าให้ปลอดภัยมิใช่หรือ? แต่ตอนนี้ข้าไม่ปลอดภัยอย่างมาก ข้าจะไปนั่งอยู่ตรงร้านอาหารด้านนั้นสักครู่ เจ้าก็ช่วยข้าไปหาหมอมา” นํ้าเสียงของนางอ่อนแรง“พราชายา ท่านไม่ใช่หมอหรือ?”องครักษ์ลับรู้สึกว่าอาจจะถูกหลอกเพราะอย่างไรวิชาการรักษา ของพราชายาก็แข็งแกร่งขนาดนั้น ดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะถามเพิ่มหลานเยาเยารีบก้มหัวลงพร้อมกับร้อง “โอ๊ยโอ๊ย”อย่างเจ็บปวด จากนั้นก็พูดเสียงทุ้มว่า:“ก็อย่างที่สุภาษิตกล่าว เป็นหมอก็ไม่สามารถรักษาตนเองได้นะ! พู่······”ทันทีที่พูดจบก็พ่นเลือดออกมาเต็ม ทำให้องครักษ์ลับตกใจจากนั้นก็ไม่พูดอะไรพานางไปยังร้านอาหารที่ใกล้ที่สุดหลังจากที่เอานางจัดนั่งให้เรียบร้อยแล้วก็รีบแฉลบตัวออกไปหาหมอโชคดีที่ริมทะเลสาบมีร้านยา หลังจากที่องครักษ์ลับพูดอาการของหลานเยาเยาจบ836
เจ้าของร้านยาก็พูดถามอย่างสงสัยว่า: “ไส้ติ่งอักเสบเฉียบพลันคืออะไร? จากอาการที่เจ้าพูดมา เจ้าบอกว่าแม่นางผู้นั้นน่าจะเป็นไส้ติ่งอักเสบเฉียบพลัน แต่ไส้ติ่งอักเสบไม่ได้ทำให้คนพ่นเลือดออกจากปากนะ”เมื่อได้ฟังเจ้าของร้านยาพูดเช่นนั้นองครักษ์ลับก็หรี่ตาและเข้าใจในทันทีหลังจากคำนับเจ้าของร้านยาแล้วก็รีบหมุนตัวและรีบไปร้านอาหารทันทีตอนที่เขามาถึงร้านหรูที่หลานเยาเยา
