ึงข้างนอกแล้ว หลานเยาเยารู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที833
ต้องใช้ความพยายามมากในการแสร้งทำเป็นเก่ง ตอนนี้เขาเหมือนคนขาดเลือด ต้องการพลังมาเติมเต็มชีวิตฉะนั้นแล้ว！มองไปที่เรือลำใหญ่ที่ตอนนี้เล่นไปอยู่ที่กลางทะแลสาบ แล้วมองไปที่องครักษ์ลับ หัวสมองครุ่นคิดอย่างรวดเร็วเพียงแค่พริบตาเดียว หลานเยาเยาก็คิดแผนการออกมาได้จากนั้น นำกระดาษที่กำอยู่ในมือยื่นให้องครักษ์ลับแล้วพูดว่า “ตอนนี้เจ้ามีเวลาไหม？ถ้ามีเวลาช่วยข้าไปก๊อปปี้หน่อย ก๊อปปี้ได้เท่าไหร่ก็เท่านั้น ยิ่งเยอะยิ่งดีจีนแผ่นดินใหญ่นี้มีของใช้ที่ก้าวหน้าเยอะแล้ว น่าจะมีเครื่องปริ้นแล้วมั้ง！“ข้าน้อยมีหน้าที่ดูแลความปลอดภัยของพราชายา”องครักษ์ไม่ได้รับกระดาษมาจากมือนาง แต่พูดกับนางถึงหน้าที่ของตัวเองที่ต้องรับผิดชอบให้นางฟังเอ๋อ······รู้แล้วต้องเป็นอย่างนี้！“เมื่อกี้ข้าก็ไม่มีอันตรายหนิ่ ข้าเรียกเจ้าออกมา แล้วเจ้าออกมาทำไม？”ถึงแม้นางจะรู้ว่า องครักษ์ลับเหลือองครักษไว้ให้นางหนึ่งคน ไม่ใช้ให้นางสั่งงานเหรอ แต่คือมาเฝ้านาง เพื่อไม่นางขึ้นไปบนเรือ834
“เนื่องจากมันมีความเกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของเจ้านาย ข้าน้อยก็ต้องช่วยเหลือเต็มที่อยู่แล้ว”หยี๋！นางคิดแล้วไม่มีผิด ผู้หญิงพวกนั้นมีแค่นมไม่มีสมอง ทำให้ชื่อเสียงของอ๋องเย่เสื่อมเสีย องครักษ์ลับทนเห็นไม่ได้อยู่แล้ว ฉะนั้นนางถึงเรียกองครักษ์ลับออกมาถ้าองครักษ์ลับมีหน้าที่แค่ดูแลความปลอดภัยของนาง ถ้างั้นนางมี
