เมื่อเผชิญหน้ากับเย่เจ๋หยิ่ง โหลวเย่วไม่กล้าพูดอะไร เดินเข้าไปดึงมุมเสื้อของหลานเยาเยาส่วนหลานเยาเยานั้นกระเอมออกมาเบาๆ เพื่อให้ลำคอชุ่มชื้น“ท่านอ๋อง วันนี้ท่านช่างสง่าภูมฐานใครเห็นใครรักเดินผ่านดอกไม้ดอกไม้ยังพลิบานต้อนรับถือได้ว่าเป็นชายรูปงามที่สุดในปฐพีเจ้าคงไม่ใช่จะเข้าวังไปปราชุมแต่เช้า！จะไปเที่ยวใช่หรือไม่？”หลานเยาเยาพูดให้จบในประโยคเดียวกันโหลวเย่ว “······”มีวิธีการแบบนี้ด้วยเหรอ？แต่ทำไมมีคำพูดบางคำนางฟังไม่เข้าใจ？แต่ว่า！ฟังจากความหมายของคำพูดเมื่อกี้ น่าจะมีแต่คำชมเสด็จอา นึกไม่ถึงว่าในใจของหลานเยาเยา เสด็จอาจะดีงามขนาดนี้เมื่อได้ยินคำพูดของหลานเยาเยาเย่เจ๋หยิ่งไม่หวั่นไหวใดๆเลย เพียงแต่ที่มุมปากกระตุกเล็กน้อย จากนั้นหรี่ตามองนาง พร้อมพูดขึ้นว่า“พราชายาอยากพูดอะไรเหรอ？”เที่ยวเล่น？805
นางฟังจากใครเหรอว่าเขาจะไปท่องเที่ยว？จาวหยางเหรอ？！“เจ้าพาพวกเราไปด้วยสิ？ข้ารับรองว่าจะไม่ทำอะไรให้เจ้าเดือดร้อน”ในเรือลำใหญ่มีอาหารให้กิน นางจะกินอาหารอย่างเดียว ถึงฟ้าจะผ่นางก็จะไม่ทำอะไรเด็ดขาด“ไม่ได้！”เขาปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด“ทำไมไม่ได้？ออกไปกินของอร่อยข้างนอกก็ไม่พาข้าไปด้วย เจ้านิ่ไม่มีนํ้าใจเลย”ดวงตาของเย่เจ๋หยิ่งหรี่ลงอีกครั้ง แล้วเขาก็มองนางอย่างเย็นชา และเดินออกไปใครจะรู้······จู่ๆหลานเยาเยาก็ล้มไปที่ข้างขาของเย่เจ๋หยิ่ง จับต้นขาเขาไว้ไม่ยอมปล่อยเย่เจ๋หยิ่ง “······”โหลวเย่วที่ยืนอยู่ข้า
