องยกนิ้วให้แก่นาง“เจ้าเร็วมากเลยรู้ไหม？”“เร็วเหรอ？นี่ถือว่าข้าช้าแล้วนะ”คิดถึงช่วงที่อยู่ในกองทัพ อันนั้นคือความเร็วตัดสินทุกสิ่งเลยหลานเยาเยาเห็นโหลวเย่วยังงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น นางมองโหลวเย่วด้วยสายตารังเกียจเล็กน้อย จากนั้นดึงแขนของโหลวเย่ว และมุ่งหน้าไปที่ห้องนอนของเย่เจ๋หยิ่ง“เยาเยา พวกเราไปที่ประตูใหญ่ดีกว่ารออยู่ด้านนอกก็ดีแล้ว ทำไมต้องวิ่งไปที่ห้องนอนของเสด็จอาด้วย？”“เจ้าไม่รู้หล่ะสิ เสด็จอาของเจ้าชอบทำตัวลึกลับชอบทำตัวเห็นหัวไม่เห็นหางถ้าเกิดเขาออกไปทางประตูหลังโดยที่พวกเราไม่รู้？นั่นไม่ได้หมายความว่าอาหารเลิศรสที่ถึงปากแล้วหายสาบสูญไปเหรอ！”“เสด็จอาไม่ทำอย่างนั้นหรอก”“ใครจะไปรู้ได้！”สรุปคือ ไม่ว่าโหลวเย่วจะเต็มใจหรือไม่เต็มใจ มือที่หลานเยาเยาดึงนางเร็วเหมือนนางจะบินขึ้นมาได้หลังจากที่พวกนางไปแล้ว ชิวซวนกับชิงปี้ที่ยืนอยู่มุมห้อง ทั้งสองมองพวกนางด้วยสายตาเกลียดชัง802
หลังจากนั้นพวกเขาย่องเบาเบาเข้าไปในห้องของหลานเยาเยา และหนึ่งในนั้นได้หยิบยาที่เตรียมไว้เทลงไปในชาที่วางอยู่บนโต๊ะส่วนอีกคนหนึ่งถือขวดโหลด้วยความสั่น และเดินไปที่เตียง ดึงผ้าห่มขึ้นมาแล้วนำสิ่งของที่ใส่ไว้ในขวดโหลเทลงไปที่เตียง เสร็จแล้วคลุมผ้าห่มให้เรียบร้อยรีบออกจากห้องไปอย่างเร่งรีบ“เสร็จหรือยัง？ให้ทำอะไรนิดอะไรหน่อยชักช้าอยู่นั่นแหล่ะ ยังไม่รีบไปอีก”ในใจของชิวซวนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว จีบรีบเร่งให้อีกฝ่
