พราะอะไรเหรอ？“เขาเป็นอะไร？”หลานเยาเยาถามขึ้นมาด้วยความสงสัย“เยาเยา เจ้าไม่รู้จริงๆหรือแกล้งทำเป็นไม่รู้กันแน่？เสด็จอาโกรธแล้ว ท่านกำลังโกรธเจ้ากับองค์ชายรัชทายาท”โหลวเย่วนั่งลงข้างนาง และพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงโมโหเล็กน้อยที่นางอุตส่าห์สื่อสารให้เยาเยาทราบในความหวัดดีแต่นางกลับไม่รู้อะไรเลยเมื่อกี้นางได้พยายามเตือนหลานเยาเยาแล้ว แต่นางก็ไม่ใส่ใจเฮ้อ！792
ตอนนี้ลำบากล่ะยังไม่เคยเห็นเสด็จอาโมโหโกรธเพราะเรื่องของผู้หญิงมาก่อน คืนนี้นับว่าเป็นครั้งแรก แล้วนางจะทำยังไงถึงจะให้เขาทั้งสองคืนดีกันได้？“โกรธ……โกรธข้ากับเย่หลีเฉินเหรอ？เพราะอะไรเหรอ？พวกข้าคุยด้วยกันแค่ไม่กี่คำ อีกอย่างเราก็ไม่ได้คุยอะไรกัน！”หลานเยาเยารู้สึกงงกับเรื่องที่เกิดขึ้นมีอะไรให้น่าโกรธด้วย จะว่าไปแล้วทำไมเขาถึงต้องโกรธหล่ะ？“เจ้าเรียกชื่อของเสด็จพี่ออกมา ”โหลวเย่วรีบอธิบายถึงประเด็นหลักให้ฟัง“เรียกชื่อออกมาตรงๆไม่ได้เหรอ？ข้าก็เรียกเจ้าว่าโหลวเย่ว เรียกอ๋องเย่ว่าเย่เจ๋หยิ่งเหมือนกันหนิ่！”มันเป็นเรื่องปรกติอยู่แล้ว！นางไม่รู้ด้วยซํ้าว่ามีอะไรผิดปรกติ“มันไม่เหมือนกัน ตอนนี้เจ้าเป็นพราชายาของอ๋องเย่ เป็นภรรยาที่เสด็จอาแต่งงานด้วยอย่างถูกต้อง และยังเป็นสะใภ้อาของเสด็จพี่ด้วยเจ้ากับเสด็จพี่ต่างเรียกชื่อของอีกฝ่ายออกมาตรงๆ มันไม่ถูกต้อง เจ้าจะให้เสด็จอาไม่คิดมากได้ยังไง？ถ้าท่านไม่โกรธสิถึงจะเป็นเรื่องแปลก！”อะไรเนี่ยะ！เรื่องแค่นี้เ
