นางจะทำให้หลานเยาเยาทุกข์เข็ญที่สุดให้ได้ ……เมื่อฮองเฮากำลังรวบรวมกำลังภายใน หลานเยาเยากลับเริ่มนับตัวเลขขึ้นมา“สาม……”สอง……”“ล้ม！”จื่อซี หนึ่งหล่ะ？ฮองเฮา หนึ่งหล่ะ？โดนหลานเยาเยากินเข้าไปแล้วเหรอ？อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ฮองเฮากำลังสงสัยอยู่นั้น ทันใดนั้นความรู้สึกของตัวเองแข็งทื่อ จากนั้นเริ่มขยับตัวไม่ได้ แต่นางยังมีสติอยู่จากนั้น เสียงดัง“โป้ง”ลมลงไปที่พื้น“แม่เจ้าไม่เคยสอนเจ้าเหรอ？ทำให้ใครโกรธก็ได้ แต่อย่าทำให้คนที่มีวิชาด้านการแพทย์โกรธเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นตายยังไงยังไม่รู้เลย！ตอนที่นางจับชีพจรของฮองเฮารู้สึกถึงความแปลกประหลาดนั้น นางก็ชิงลงมือไปก่อนแล้วยาตัวนั้นถึงแม้จะออกฤทธิ์ช้าแต่ผลที่ได้ดีมาก！779
หลานเยาเยายิ้มเหะเหะกับจื่อซี แล้วพูดอย่างใสซื่อขึ้นมาว่า “เจ้ายังสามารถเดินได้ไหม？”“ได้สิ！”“ขาเจ้ามีแรงเดินไหม？”นางถามขึ้นอีกครั้ง“ได้สิ！”มองดูรอยยิ้มที่ใสซื่อของหลานเยาเยา จื่อซีรู้สึกได้ว่าแย่แล้ว มีคนกำลังจะโชคร้ายแล้วเป็นอย่างที่คิดจริง……“ไป พวกเราไปถีบนางด้วยกัน！”หลานเยาเยาพูดขึ้นพร้อมชี้ไปที่ตัวฮองเฮาความรู้สึกนี้เหมือนกับ เด็กเล็กทะเลาะกัน ยังต้องชวนเพื่อนพ้องไปพร้อมกันจื่อซีมีความรู้สึกอยากร้องไห้แต่ร้องไม่ออก！พราชายาไม่ได้จะเข้าไปถีบฮองเฮาจริงใช่หรือไม่？ฮองเฮายังคงจ้องนางด้วยสายตาโหดเหี้ยมดุร้ายอยู่เลย！อย่างไรก็ตามความจริงคือ หลานเยาเยาไม่เพียงแค่ถีบ แถมถีบตั้งแต่หัวไปถึงเท้า
