อีกทั้งกลวิธีในการถีบก็ดีมากด้วยซึ่งทำให้จื่อซีเลื่อมใสอย่างไม่น่าเชื่อ ท้ายที่สุดจื่อซีทนดูไม่ได้ เลยรีบเข้าไปห้ามปรามพร้อมกับพูดว่า “พราชายา พอได้แล้วถ้ามีคนเข้ามาเห็นมันจะไม่ดี”780
พูดจบ จื่อซีก็ยกขาขึ้นเข้าไปถีบด้วยอีกคนแม่เจ้า！นิ่เป็นครั้งแรกสำหรับเขาที่ทำเรื่องแบบนี้ ในใจรู้สึกผิดเล็กน้อย！แต่ว่าการถีบคนแบบนี้รู้สึกดีเป็นพิเศษเหมือนกันยังไง ฮองเฮาตอนนี้ก็ไม่กล้าพูดอะไร เพราะหลังจากเรื่องนี้ผ่านไปแล้ว นางก็ไม่กล้าพูดอะไรออกไป เพราะต่อหน้าฮ่องเต้นางยังต้องรักษาความเป็นธรรมชาติของตัวเองไว้ ยังไงก็ต้องทนโดนถีบไปก่อนสักพักฉะนั้น ในเมื่อมีโอกาสทำไมไม่ถีบหล่ะ！“เป็นไงบ้าง？สะใจไหม？”“สะใจ สะใจมาก！”“สะใจ สะใจมาก！”ผ่านไปชั่วครู่！“ถีบพอหรือยัง？เมื่อหลานเยาเยาเห็นฮองเฮาโดนถีบจนใกล้จะเป็นลม จึงถามขึ้นมาเพราะเริ่มรู้สึกสงสารฮองเฮา”“ถีบพอหรือยัง？เมื่อหลานเยาเยาเห็นฮองเฮาโดนถีบจนใกล้จะเป็นลม จึงถามขึ้นมาเพราะเริ่มรู้สึกสงสารฮองเฮา”“ยังถีบไม่พอเลย！เพราะจื่อซีเริ่มรู้สึกติดใจกับการได้ถีบฮองเฮา“ถ้าอย่างนั้น！พวกเราถีบอีกสักพักก็ได้”“รับทราบ！”781
……เวลาผ่านไปครึ่งชั่วยามฮ่องเต้กับอ๋องเย่เหมือนได้ยินเสียงอะไรผิดปรกติ จึงรีบเดินเข้าไปดูด้านในสิ่งที่เห็นตรงหน้า ทำให้ฮ่องเต้ตกใจขมวดคิ้วเข้าหากันแจกันแตกอยู่ข้างริมหน้าต่างหลายใบ ภายในห้องก็เละเทะวุ่นวาย เหมือนเพิ่งจบศึกมาเมื่อกี้ส่วนฮองเฮาตาปิดสนิทนอนกอง
