ลัวมาก่อนจนทำให้นางตกใจแหมแหม！นับถือ นับถือจนยอมก้มกราบแนบพื้นให้เลย“ถ้าเช่นนั้นอาการของฮองเฮาสามารถรักษาให้หายขาดได้หรือไม่？”จุดนี้คือจุดที่ฮ่องเต้กังวลที่สุด“มัน……มีความลำบากเล็กน้อย！”ได้ยินว่า！783
ฮ่องเต้โมโห กล่าวด้วยเสียงเข้มว่า “ลำบาก？มีอะไรลำบาก？เจ้าคือหมอที่มีวิชาที่เก่งที่สุดในเมืองหลวงไม่ใช่เหรอ？จะมีอะไรยากลำบากนัก……”ฮ่องเต้มีความรู้สึกว่า การที่เขาไปฮ่ฮงแต้ของประเทศ นํ้าเสียงจำเป็นต้องมีความภูมิฐานเล็กน้อยยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้คนที่ไม่สบายคือฮองเฮาของเขาเอง！อย่างไรก็ตาม！เมื่อสายตาของอ๋องแย่เหลียบมองมา เขาตื่นตระหนกเล็กน้อย นํ้าเสียงอ่อนเบาลงมา “จื่อซี ข้าเห็นความสำคัญของเจ้ามาก มีอะไรยุ่งลำบากเจ้าพูดออกมา ข้าจะช่วยเจ้าแก้ไขปัญหาเองจื่อซีไม่ได้พูดอะไรมากแต่เขาหยิบใบสั่งยาที่เพิ่งเขียนเสร็จเมื่อกี้ออกมา หลังจากที่ฮ่องเต้ได้ดูใบสั่งยา สีหน้าลำบากใจขึ้นมาทันทียาแต่ละชนิดที่เขียนในใบสั่งยา ล้วนแล้วแต่หายากนักแต่ก็ถือว่ายังโชคดี สามารถหาได้ที่ประเทศก่วงส้าส่วนยาชนิดสุดท้าย กลับอยู่ในประเทศของศัตรู แถมประเทศของศัตรูยังมองว่ายาชนิดนี้เป็นยาประหลาด อยากได้ยาตัวนี้ยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์เสียอีกเวลานี้สาวใช้ของฮองเฮาได้พยุงนางขึ้นมาเพื่อพาไปนอนที่เตียง และดึงผ้าห่มห่มให้เรียบร้อย หลังจากที่ฮ่องเต้ดูใบสั่งยาเสร็จ ก็ค่อยๆเดินไปที่ขอบเตียง！สายตาของเขาหมองมัวลงเล็กน้อย แต่ก็เอ่ยขึ้นด้วยนํ้
