“คำนับพราชายาเย่！”“ลุกขึ้นเถิด！”มื่ออยู่ในพระราชวัง หลานเยาเยาต้องวางตัวให้เหมือนพราชายาเย่ หลังจากที่พวกเขาคำนับเสร็จ นางก็พูดขึ้นมาว่า“พวกเจ้าไปรอที่ด้านนอกก่อน！”“รับทราบ！”นิสัยของจื่อซีถึงแม้จะเป็นคนเปิดเผย แต่สำหรับหมอที่มีวิชาสูงส่งย่อมมีนิสัยแปลกๆ ซึ่งจื่อซีก็เป็นแบบนั้นเช่นกัน เวลาที่เขารักษาอาการคนไข้นั้น ไม่ชอบให้คนมุงดูเยอะนิสัยนี้ของเขาเหล่าบรรดาหมอหลวงล้วนรู้ดี！หลังจากที่พวกเขาออกไปแล้วนั้นจื่อซีจึงเข้าไปจับชีพจรดูอาการให้ไทเฮาส่วนหลานเยาเยานั้นไม่ได้เดินตามไปด้วย แต่สำรวจอาการภายนอกของไทเฮาดวงตาของไทเฮาปิดสนิท สีหน้าปรกติ หายใจปรกติ มีแต่หน้าผากที่มีเม็ดเหงื่อไหลออกมาเล็กน้อยถึงแม้ว่าเม็ดเหงื่อจะไม่เยอะ แต่ถ้าสังเกตดีๆก็มองเห็นได้763
น่าแปลก？ถึงแม้สีหน้าของไทเฮาจะดูปกติดี แต่ดูจากร่างกายของนางแล้วมีอาการตรึงแน่นเล็กน้อยทำไมถึงเป็นแบบนี้？เวลานี้！จื่อซีได้จับชีพจรเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น เหมือนหาสาเหตุไม่เจอเขาไม่ได้พูดอะไร แต่ให้นางลองเข้ามาจับชีพจรดูอีกทีหลานเยาเยาไม่ได้พูดอะไรเหมือนกันจากนั้นนั่งลงบนเตียงนอน เอามือจับไปที่ชีพจรของไทเฮา นางใช้ระบบสแกนช่วยไทเฮาตรวจสอบร่างกายจากนั้นได้บทสรุปออกมาอย่างรวดเร็วหลานเยาเยาขมวดคิ้วแน่น ความคิดของนางเปลี่ยนไปในพริบตาจื่อซีและหลานเยาเยาเดินออกมาจากด้านใน บรรดาหมอหลวงรีบกรูเข้าหาทันที“คุณชายจื่อซี อาการของไทเฮา
