พจรอาการของฮองเฮา มีอยู่อาการหนึ่งที่เหมือนกับอาการของพระราชธิดาจาวหยาง ก็คือเวลาอาการกำเริบจะบ้าคลั่งเหมือนปีศาจแต่สิ่งที่ไม่เหมือนอาการของพระราชธิดาจาวหยางคือเวลาที่อาการของพระราชธิดาจาวหยางกำเริบนั้น ควบคุมสติไม่ได้ เพียงแต่นางต้องการดูดเลือดอย่างเดียวแต่สำหรับอาการของฮองเฮานั้นสติปรกติดีทุกอย่าง แค่ไม่สามารถควบคุมอาการบ้าคลั่งของตัวเองได้ แค่ฆ่าคนไม่ดูดเลือด มิหนำวิธีการโหดเหี้ยมมากฟังจากสาวรับใช้ในวังของฮองเฮาเล่าว่าเวลาที่อาการของฮองเฮากำเริบ มีสาวรับใช้ในพระราชวังอยู่สี่คนมีอยู่สองคนโดนฮองเฮาใช้เล็บที่แหลมคม ค่อยๆแทงที่ละนิดทีละนิดจนพวกเขาตาย ；อีกสองคนโดนแทงที่ลำคอ รอจนพวกเขาเลือดไหลเป็นทาง ฮองเฮาถึงจะหักคอของพวกนางไม่ว่าจะเป็นวิธีการตายแบบไหนล้วนแต่โหดร้าย อีกทั้งเหมือนเขาจะมีความสุขเมื่อเห็นวิธีการตายของพวกนางหลังจากที่หลานเยาเยาจับชีพจรเสร็จ ยืนอยู่ข้างเตียงมองดูฮองเฮาอยู่เงียบๆ คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น766
ในจับเต็มไปด้วยข้อสงสัย！“พราชายา หรือว่าฮองเฮาโดนพิษกู่？”ตอนที่จื่อซีจับชีพจรพบว่าชีพจรของฮองเฮาคล้ายชีพจรของพระราชธิดาจาวหยางมาก แต่อาการที่กำเริบนั้นแทบจะไม่เหมือนกันเลยนิ่คือสิ่งที่ทำให้เขาคิดว่าน่าจะโดนพิษของกู่อย่างไรก็ตาม！หลานเยาเยาส่ายหัวไปมา“ไม่ใช่พิษกู่ กลับเหมือนธรรมชาติของฮองเฮาเอง แต่ก็ยังไม่แน่ใจ！”“ธรรมชาติ？”เป็นไปได้ยังไง？ธรรมชาติของมนุษย์ ล้วนเป็นคนดีทั้งสิ้
