“ว้า เนื้อเสร็จแล้วหอมจังเลย！ขอข้าลองชิมก่อนนะ ส่วนเจ้าเชิญตามสบายเลย。”เนื้อที่อยู่ในหม้อเขาอยากลองชิมรสชาติมานานแล้ว เมื่อเคลียปัญหาเสร็จหลานเยาเยารีบลงมือรับประทานอาหารทันทีเย่เจ๋หยิ่งไม่ได้กิน เขามองเธออยู่เงียบๆ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ใช้เวลาไม่นาน หลานเยาเยาก็กินอิ่มดื่มอิ่มเรียบร้อย นํ้าซุปที่หลงเหลือในหม้อเพียงเล็กน้อยนางก็ดื่มจนหมดไม่ให้เหลือซากเมื่อล้างมือเสร็จ เอามือไปเช็คที่เสื้อของตัวเองเพื่อเตรียมตัวลงจากดอยเย่เจ๋หยิ่งที่เดินตามหลังมาพูดขึ้นมาว่า：“ถ้าข้าหลอกลวงเจ้าหล่ะ เจ้าจะทำยังไง？”เมื่อได้ยินแบบนั้น！หลานเยาเยาหยุดเดิน หันหลังกลับมาเผชิญหน้ายิ้มหวานใส่เขา จากนั้นพูดติดตลกกับเขาว่า：“ถ้าอย่างนั้นข้าก็มีเหตุผลที่จะแสดงความรู้สึกดีๆที่ข้ามีต่อเจ้าสิ”เมื่อสิ้นคำพูดของนาง เย่เจ๋หยิ่งสะดุ้งด้วยความตกใจ！“เจ้า เจ้าพูดว่าอะไรนะ？”755
“ข้าพูดว่าข้าจะไม่ชอบเจ้าอีกต่อไปล่ะ จะคิดกับเจ้าแค่ความเป็นเพื่อนเท่านั้นเจ้ารู้ไหมว่าเจ้าได้สูญเสียผู้หญิงที่ดีที่สุดในโลกอย่างข้าไปแล้ว？”หลานเยาเยาทำท่าแบ้มืออย่างช่วยไม่ได้ออกมา。จากนั้นมุ่งหน้าเดินทางต่อเดินไม่ระวังสะดุดโดนก้อนหิน ล้มลงไปที่พื้นบ้าที่สุดเลย！นี่คือบทลงโทษของคนที่เวลาเดินไม่ดูดีดีทางข้างหน้ามีแต่ก้อนหิน ถ้าหกล้มลงไปต้องเจ็บน่าดูใครจะรู้……ความเจ็บปวดไม่ได้เป็นไปตามที่คิดไว้ เนื่องจากว่านางตกใส่อ้อมกอดนุ่มๆอุ่นๆของใครบางคน จากนั้
