นทั้งสองได้ล้มลงไปที่พื้นพร้อมๆกัน ริมฝีปากของหลานเยาเยาประกบเข้ากับริมฝีปากของเขาอย่างจังโครม……ทั้งสองเหมือนโดนสะกดจิตเหมือนเวลาไม่ขยับจะหยุดเดินทันที！ทั้งคู่ดวงตาประสานมองหน้ากันอย่างจังหลานเยาเยารู้สึกแค่ว่าสมองเขานางว่างเปล่า คิดอะไรไม่ออกในเวลานี้เวลาผ่านไปนานนับนาทีถึงเรียกสติตัวเองกลับมาได้ นางรีบลุกขึ้นยืน756
“เคะเคะ！”“เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม！”นางยื่นมือออกมาเพื่ออยากพยุงเขาให้ลุกขึ้น ทันใดนั้นเหมือนจะนึกอะไรได้จึงรีบดึงมือกลับไปอย่างไรก็ตาม！มือของนางดึงกลับได้เพียงครึ่งเดียว ก็โดนฝ่ามือใหญ่ของเขากุมไว้ ใช้เป็นการยืมแรงช่วยพยุง เย่เจ๋หยิ่งจึงลุกขึ้นมาได้“ข้าไม่เป็นไร！”เขาปล่อยมือนางออก“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ขอบใจเจ้ามาก”นางรู้สึกว่าจำเป็นต้องพูดขอบคุณเขา เพราะอย่างน้อยเขาก็ใช้ร่างกายตัวเองเป็นเบาะรองรับนางเพื่อไม่ให้ได้รับบาดเจ็บ“ไม่เป็นไร！”นํ้าเสียงของเขาทุ้มตํ่าเล็กน้อย จ้องมองนางโดยไม่ให้คลาดสายตาหลังจากที่หลานเยาเยาพยักหน้าขอบคุณแล้ว นางก็กลับตัวเดินนำหน้าไปก่อนทันใดนั้นนางเหมือนนึกอะไรได้ แล้วหันตัวกลับมาอีกที และยื่นมือหาเขา“คืนมุกเย่หมิงให้ฉัน！”ทางที่ดีใช้มุกเย่หมิงเป็นตัวส่องแสงสว่างจะดีกว่า จะได้ไม่มีเหตุการณ์ที่น่าอายแบบเมื่อกี้เกิดขึ้นอีก757
หลังจากที่เย่เจ๋หยิ่งคืนมุกเย่หมิงให้นางแล้ว และนางจึงเดินทางต่อไปข้างหน้าด้วยความพึงพอใจเย่เจ๋หยิ่งยืนอยู่ตรงนั้น ยกมือขึ้นแตะที่ร
