ิมฝีปากของตัวเอง ในสายตาเขามีความอ่อนโยนแวปเข้ามา แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของหลานเยาเยาเมื่อกี้แล้ว สายตาของเขาก็มืดมัวขึ้นมาทันทีเนื่องจากมีมุกเย่หมิงอยู่ในมือทำให้หลานเยาเยาเดินทางได้อย่างมั่งคงและรวดเร็ว！ใครจะรู้……ยังเดินทางไปไม่ถึงไหนเลย ทันใดนั้นเหมือนมีอะไรมาโดนที่เอวของนาง ฝ่ามือที่ใหญ่และหนาจับที่เอวบางของนางเย่เจ๋หยิ่งปรากฏตัวอยู่ข้างกายนางกระทันหัน มองนางด้วยสายตาฉงน แล้วดึงตัวนางขึ้นมา บินลอยไปในทิศทางที่ไปเมืองหลวงเมื่อกลับมาถึงจวน ก็ดึกมากแล้ว！“โป้ง……”ประตูห้องนอนของอ๋องเย่โดนเปิดออกทันที เย่เจ๋หยิ่งพาหลานเยาเยาบินเข้ามาข้างใน หลังจากนั้นประตูก็ปิดลงทันทีเย่เจ๋หยิ่งวางนางลงเบาเบา มองลึกเข้าไปในตาของนาง หายใจไม่เป็นจังหว่ะติดติดขัดขัดเห็นได้ว่าเขากลับมาอย่างเร่งรีบแค่ไหน！758
หลานเยาเยาไม่เข้าใจจึงถามขึ้นมาด้วยความสงสัยว่า：“ท่านจะทำอะไรเหรอ？”ระหว่างทางที่เดินทางกลับเขาไม่เคยเสียเวลาแม้สักนิด หลังจากกลับมาถึงจวนก็รีบนำนางเข้ามาที่ห้องนอนทันที ซึ่งมันทำให้นางจับต้นชนปลายไม่ถูก“ข้ารู้สึกเสียดายล่ะ！”“ห๋า？”เย่เจ๋หยิ่งอยู่ๆก็โพร่งคำนี้ออกมา ทำให้หลานเยาเยายิ่งงงเข้าไปใหญ่ใครจะรู้……เย่เจ๋หยิ่งเดินเข้าไปใกล้ตัวนางทีละก้าวทีละก้าว ทำให้นางต้องเดินถอยหลังโดยปริยาย จากนั้นนางโดนบีบจนเข้าไปชิดขอบเตียง และล้มลงไปที่เตียงนอนนางยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เพียงแต่รู้สึกว่ามีแรงกดมาที่ไหล่ ม
