เย่แจ๋หยิ่งเหล่ตาลง แววตาแผ่แสงออกมาด้วยความน่ากลัว……“มันมีอะไรดี! เป็นแต่พวกผู้ชายหยาบกระด้าง อีกอย่างทั้งปีไม่อาบนํ้า จะดำรงชีวิตอยู่ยังไง?”“จะเหมือนท่านอ๋องได้ไง ผิวขาวผ่อง ร่างกายแข็งแกร่ง มีกลิ่นหอมทั้งตัว ยังมีกล้ามที่สมบูรณ์ ผู้ชายหยาบคายพวกนั้นเทียบท่านไม่ได้เลย”และถ้าโรยด้วยผงยี่หร่ากับผงหม่าล่า รสชาติคงอร่อยมากได้ยินคำชื่นชมของหลานเยาเยานํ้าเสียงเย่แจ๋หยิ่งก็ไม่ค่อยเย็นชาแล้ว เขาไอเบาๆทีหนึ่ง พูดเบาๆ “หลังเขาโจรมีนํ้าพุดอกเหมยแห่งหนึ่งหน้าหนาวจะอุ่นหน้าร้อนจะเย็น ใช้นํ้าพุนั้นมาหุงต้มอาหาร รสชาติจะน่ากินกว่าปกติหลายเท่า!”พอได้ฟัง!แววตาหลานเยาเยาเป็นประกาย รีบถามขึ้นมา “ท่านอ๋อง ท่านรู้จุดที่ชัดเจนของนํ้าพุดอกเหมยไหม?”แน่นอน!พอนางได้ยินเกี่ยวกับของกิน จะกระตือรือร้นมาก731
“รู้ซิ”พอได้ยินเย่แจ๋หยิ่งบอกว่ารู้ สายตาที่หลานเยาเยามองเขาเหมือนมีแสงสว่างสีทองขึ้นมาจากนั้นรีบนำอาหารที่นางซื้อมา เลือกพวงที่แพงที่สุด แล้วยื่นให้เขาด้วยความเสียดาย“ท่านอ๋อง นี่คือของที่อร่อยที่สุดในถนนของกิน ทุกครั้งที่ข้าไปก็ต้องซื้อกินอีกอย่างราคาก็จะแพงหน่อย ตอนนี้ข้าให้ท่านกิน”ยังไงเย่แจ๋หยิ่งไม่กินของพวกนี้อยู่แล้วเนื้อย่างเมื่อกี้เขายังไม่กินเลย ของย่างไม้นี้เขาคงไม่กินใครจะไปรู้……เย่แจ๋หยิ่งยื่นมือเขามา จากนั้นก็มารับของย่างจากมือนางเอา เอาไปแล้ว?เมื่อกี้เขาไม่กินไม่ใช่เหรอ?เจ้าของร้านนี้ขายดีม
