าก พอนางไปถึงเหลือแค่ไม้เดียว ตลอดทางนางไม่ยอมกินเพราะเสียดายตอนแรกแกล้งทำเป็นให้เขา!ใครจะไปรู้ว่าเขาจะเอาจริง อีกอย่างยังเอาเข้าปากแล้ว……732
ของย่าง!ของย่าง!เจ้าก็ให้คนอื่นมีความสุขอย่างนั้น เจ้ารู้สึกผิดต่อข้าไหม?“อร่อยไหม?”หลานเยาเยาถามเบาๆ นางเอียงหัวนิดๆ สายตาก็จ้องไปที่ของกินที่ยิ่งกินยิ่งน้อย จากนั้นก็กลืนนํ้าลายทีหนึ่งตอนนี้ก็รู้สึกอับอาย!“รสชาติก็ธรรมดา!” เขาตอบเบาๆ เห็นนางขมวดคิ้ว เขาก็พูดต่อ “แต่ว่าเห็นแก่ความจริงใจที่เจ้ามีให้ก็ฝืนใจกินเข้าไปได้”หลานเยาเยาอยากร้องไห้ไม่มีนํ้าตาถ้ารสชาติธรรมดาไม่กินก็ได้ คืนให้นางก็ได้นี่!“ถ้าอย่างนั้น ท่านอ๋อง ท่านไม่ต้องพิจารณาความจริงใจของข้า และไม่ต้องฝืนใจกินสิ่งที่ท่านไม่ชอบ”นางมองดูแล้วของย่างยังเหลือครึ่งหนึ่ง นางยังมีโอกาสชิมรสชาติ“ความหวังดีของพราชายา ข้าไม่ให้มันสูญเปล่าหรอก?” เย่แจ๋หยิ่งมองหน้านางทีหนึ่ง ทันใดนั้นก็เข้าใจ “หรือว่า……พระชายาจะแย่งอาหารจากปากข้า?”733
“โว้ย!”นี่ก็สามารถมองออกเหรอ?นางแสดงได้ออกนอกหน้าขนาดนั้นเลยเหรอ? ไม่นี่ นางเก็บอารมณ์มากแล้วนี่“ใครจะไปกล้า! อยู่ต่อหน้าท่านอ๋อง ข้าก็เหมือนมด ใครจะกล้าแย่งอาหารจากปากท่าน!”แต่อย่าให้โอกาสนาง มิเช่นนั้น กล้าหรือไม่กล้ามันไม่ใช่ปัญหาไม่เพียงแต่แย่งอาหาร แม้แต่จวนอ๋อง เงินทองและตัวเขาก็จะแย่งมาให้หมด“แค่ตัวเองรู้ก็พอแล้ว!”พูดจบ เย่แจ๋หยิ่งก็กินของย่างที่เหลือทั้งหมด
