บนลานขายมีเนื้อย่างสุกเต็มไปหมด ทันใดนั้นนางไม่สามารถควบคุมตัวเองได้“หยุดรถ!ใช่ ต้องหยุดรถ ไม่ว่าจะหยุดรถม้าหรือหยุดรถเก๋งพอรถม้าหยุด หลานเยาเยาลืมบอกลา ก็รีบพุ่งออกจากรถ ตรงไปที่ลานเนื้อย่างทำให้เซียวจิ่นหยูที่อยู่บนรถม้าอมยิ้ม!“ซื่อจื่อ จะรอพราชายาเย่ไหม?”พอได้ฟัง!เซียวจิ่นหยูจับผ้าเช็ดหน้าที่หลานเยาเยาโยนทิ้ง ผ้าเช็ดหน้าเต็มไปด้วยเลือดที่ยังไม่แห้ง……นั่นเป็นเพราะนางยังไม่ได้รับอนุญาตจากเขา ก็เอาผ้าเช็ดหน้าเขาขึ้นมา นำไปเช็ดเลือดที่ไหลออกมาจากบาดแผลหลังจากที่เช็ดเสร็จก็โยนทิ้งทันที!นางจะรู้หรือไม่ นี่เป็นสิ่งของที่ผู้หญิงมากมายต้องการ นางก็โยนทิ้งอย่างนี้……“ไม่ต้องแล้ว ข้าจะรีบกลับไปพักฟื้น!”“ได้”723
คนขับรถม้ารู้สึกตกใจเป็นไปไม่ได้จริงๆ!บาดแผลถ้าไม่หนักขนาดนั้นจริงๆ ซื่อจื่อไม่มีวันยอมพักฟื้น นึกไม่ถึงวันนี้ซื่อจื่อเป็นคนพูดขึ้นมาก่อนโดนกระทบกระเทือนจิตใจหรือเปล่า?……โรงนํ้าชาที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวงเย่แจ๋หยิ่งกำลังนั่งเงียบๆอยู่ในห้องที่เงียบสงบและหรูหรา ในมือถือแก้วนํ้าชาอุ่นพอดี สายตาจ้องไปที่นํ้าชา ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่เวลานี้ มีองครักษ์ลับได้เข้ามา!แล้วกระซิบอยู่ที่ข้างหู ทันใดนั้นเย่แจ๋หยิ่งได้ถือแก้วนํ้าชาไว้แน่น แววตาที่คมลึก“ตอนนี้นางอยู่ไหน?”“เรียนเจ้านาย อยู่ที่หนันเหมิงถนนของกินที่ดัง” มองเห็นท่าทางของเจ้านายในใจองครักษ์ลับรู้สึกกลัวพอเขาพูดจบ ก็เห็นเจ้านายลุกขึ้น
