มา แล้วก้าวออกไปองครักษ์ลับเก็บความกลัวไว้ รีบพูดเตือนอย่างรวดเร็ว“เจ้านาย ถังเฉิงเสี้ยงมาถึงแล้ว……”724
“ให้เขารอก่อน!”“ได้!”องครักษ์ลับประกบมือแล้วเงยหน้าขึ้น แต่เย่แจ๋หยิ่งหายตัวไปแล้วถนนของกินหลานเยาเยาก็เหมือนปกติ ปากก็กินเนื้อย่างเดินไปที่ถนนของกิน ทุกคนต่างปรบมือต้อนรับสำหรับเจ้าของร้านเหล่านี้ หลานเยาเยาก็เหมือนทองก้อนโตของพวกเขาทุกครั้งที่นางมา นางจะไปอุดหนุนทุกร้าน ร้านไหนที่โชคดี ก็จะโดนเหมาเกลี้ยงถึงแม้นางจะชอบต่อราคา แต่ร้านเหล่านี้ก็ไม่ขาดทุน“แม่นางค่อยๆไปนะ โอกาสหน้าเชิญมาใหม่!”ชั้นวางของที่ว่างเปล่า เจ้าของร้านได้บอกลาหลานเยาเยาด้วยความดีใจหลานเยาเยาในเวลานี้ ห่อเล็กห่อน้อยเต็มมือ ในมือยังถือน่องไก่ไว้กินเมื่อนางหันมา!ทันใดนั้นก็โดนคนรูปร่างสูงใหญ่ขวางทางไว้“รบกวนหลีกทางหน่อย”หลานเยาเยาติดใจอาหารอร่อย ไม่มีเวลาสนใจว่าคนที่ขวางนางเป็นใครแต่พูดด้วยความสุภาพให้เขาหลีกทางหน่อย725
ปรากฏว่า……คนที่มาขวางนาง ไม่ยอมหลีกทาง ความเยือกเย็นถูกแผ่ออกมาอยู่รอบตัวและปกคลุมนางไว้อย่างรวดเร็วหลานเยาเยาหัวใจเยือกเย็นขึ้นมา!รู้สึกคุ้นเคยมาก นี่เป็นเย่แจ๋หยิ่งที่หัวใจเย็นชาดั่งภูเขานํ้าแข็ง!ดังนั้นนางเลยรีบเงยหน้าขึ้นมอง ก็ปะทะกับสายตาที่คมลึกแม่งเอ๋ยเป็นเขาจริงๆด้วย!เหมือนว่าเขาโกรธ คงไม่ใช่เรื่องเมื่อเช้าที่นางสัมผัสมือเขา?ไม่ต้องเวอร์ขนาดนั้นก็ได้? สัมผัสมือแค่นี้จะเป็นไร? ไม่ได้ทำให้
