ส่วนไหนขาดหายไป นี่ขนาดโกรธตั้งแต่เช้าถึงตอนนี้เลยเหรอหมดปัญญาจริงๆ!หลานเยาเยายิ้มหวานๆให้เขา“ท่านจะกินหน่อยไหม?”นางยื่นอาหารในมือให้เขาอย่างใจกว้าง แล้วทำตากระพริบให้ใครจะไปรู้……726
เย่แจ๋หยิ่งหรี่ตาลง ยื่นมือใหญ่ออกมา จับตัวนางขึ้นมา นางไม่มีสิทธิ์ต่อต้านเลยหลังจากนั้นร้านนํ้าชาที่หรูที่สุดในเมืองหลวง ในห้องที่เงียบสงบและหรูหราหลานเยาเยานั่งอย่างเรียบร้อยอยู่ฝั่งตรงข้ามเย่แจ๋หยิ่ง สายตายังจ้องไปที่อาหารบนโต๊ะ ในใจกำลังคิดแผนอยู่เย่แจ๋หยิ่งไม่พูดสักคำ!ก็นั่งเฉยๆอย่างนี้กับเขา มันมีอะไรน่าสนใจหรือเปล่า?เขาต้องการทำอะไรกันแน่?“ท่านอ๋อง นี่เป็นเนื้อย่างสูตรดั้งเดิม โรยด้วยเครื่องเทศสูตรลับเฉพาะของร้านนี้ หอมเข้มข้น กินเสร็จจะทำให้ท่านลืมไม่ลงมามามา ท่านชิมคำหนึ่ง?”ด้วยความหวังดีหลานเยาเยาเอาเนื้อย่างหนึ่งไม้ ยื่นไปที่ปากของเขาแต่ว่าเขาไม่ใส่ใจอะไรเลย!อย่าว่าแต่กินคำหนึ่งเลย แม้แต่มองยังไม่มองเลย“ไม่ชอบถ้าอย่างนั้นก็กินจนหมดเลย?”นางไม่รอคำตอบจากเขา ก็ลงมือฉีกเนื้อเป็นชิ้น แล้วยื่นไปที่หน้าเขา“ท่านดูซิ ข้าฉีกชิ้นเล็กให้ท่าน กำลังร้อนๆรีบกินเร็ว!”727
นางถือเนื้อตั้งนานจนหมดหนทาง ก็ไม่มีท่าทีว่าเย่แจ๋หยิ่งจะกิน นางก็เหลือกตาใส่เขาทีหนึ่ง“ท่านไม่กินข้ากินเองนะ!”จากนั้นนางก็กินเองคนเดียว และกินเนื้อย่างไปสามชิ้นใหญ่ ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดกินเลยเย่แจ๋หยิ่งยกมุมปากขึ้นมามองดูร่างเล็กบอบบางของนา
