ง และไม่สนใจบุคลิกตัวเองในการกินของ ความไม่พอใจ ก็ค่อยๆจางหายไปกับการกระทำของนางนางกินเก่งอย่างนี้ ทำไมไม่เห็นมีนํ้ามีนวลขึ้นมา?“วันนี้เจ้าไปไหนมา?”“ทำไมเหรอทำไมเหรอเหรอเหรอ……”ในปากหลานเยาเยาเต็มไปด้วยเนื้อคำใหญ่ นางกำลังเคี้ยวแล้วตอบคำถามเย่แจ๋หยิ่ง จากนั้นก็พูดไม่ชัดเจน“……” นางก็กลืนลงไปก่อนค่อยตอบได้ไหม?รู้สึกถึงสายตาไร้ความปราณีของอีกฝ่าย นางรีบกลืนเนื้อย่างลงไป จากนั้นเอามือมาจับนํ้าชาบนโต๊ะ จากนั้นก็มีเสียง “กูลูกูลู” ดื่มนํ้าชาลงไป728
เย่แจ๋หยิ่งมองแก้วชาตัวเอง ตอนนี้ได้อยู่ในมือของหลานเยาเยา รู้สึกนํ้าชาดื่มหมดแล้วเขาอดไม่ได้ที่จะจับหน้าผากแล้วถอนลมหายใจยาวๆออกมาจนกระทั่งเขาได้ยินเสียงหอบเล็กน้อยของหลานเยาเยาแว่วเข้ามาในหูเขาเขาก็เงยหน้าขึ้น “เจ้าพูดอะไรนะ?”“ข้าก็ไปเที่ยวตลาดแล้วหาของกินไง!” หลานเยาเยาอธิบาย“ยังมีอีกไหม?” เขาถาม“ก็ไปจุดธูปมารดา ทำไมเหรอ?”ตอนแรกเรื่องที่ไปจุดธูป นางไม่อยากพูด แต่นึกขึ้นได้ เย่แจ๋หยิ่งเคยพูดไว้ห้ามพูดโกหก นี่แสดงว่า ไม่ว่านางจะไปไหนคงถูกเขาสะกดรอยตามตลอดฉะนั้น!ไม่ต้องปิดบังดีกว่า“อืม ไม่มีอะไร!”“อ่อ ใช่แล้ว ข้ายังพบเจอพวกโจร โชคดีที่เซียวซื่อจื่อยื่นมือช่วยเหลือ ข้าเลยไม่ถูกพวกเขาจับไป” พอนึกถึงท่าทางอ่อนโยนและสง่างามของเซียวจิ่นหยู หลานเยาเยาก็อดไม่ได้อมยิ้มขึ้นมา729
“เจ้ายังต้องการเขาช่วยเหรอ?” เย่แจ๋หยิ่งขมวดคิ้วเอ่อ……ทำไมนางถึงไม่ต้องการถ
