สายตาของเซียวจิ่นหยูแปลกๆ แต่ถึงแม้ว่าแค่แป๊บเดียว แต่นางก็สังเกตเห็นพอดี“เป็นเรื่องตอนวัยเด็กแล้ว ข้าก็จำไม่ค่อยได้แล้ว”จำไม่ค่อยได้?เป็นไปได้ไง?เกี่ยวกับปัญหาในชีวิต สถานการณ์อย่างนี้มันจะจำฝังใจ ยากที่จะลืมแต่เขากลับจำไม่ได้ความเป็นไปได้มีสองอย่าง หนึ่ง เขาไม่ต้องการนึกถึงช่วงเวลานั้น สอง เขาคงจำได้ แต่ไม่อยากบอกนาง“จำไม่ได้ก็แล้วไป ข้าไปก่อน!”ในเมื่ออยู่แล้วไม่ได้คำตอบอะไร นางก็ไปคิดหาวิธีอย่างอื่นดีกว่าหลานเยาเยาพึ่งเดินไม่กี่ก้าว เสียงที่อ่อนโยนก็แว่วมา “พราชายาเย่ขึ้นมาบนเขาคนเดียวเหรอ?”“ใช่! ทำไมเหรอ?”นางหยุดเดิน มองเขาด้วยสายตาไม่เข้าใจในใจคิด เป็นไปได้ไหมที่เขาจะส่งนางลงเขา?716
“ได้ข่าว ช่วงนี้มีโจรอาละวาดอยู่แถวสุสาน มีเส้นทางลับที่ซ่อนอยู่ใต้ภูเขาสามารถเดินตรงไปที่นั่น พราชายาเย่ต้องระวังตัวหน่อย”นํ้าเสียงของเซียวจิ่นหยูแฝงด้วยความกังวล เหมือนว่ากลัวหลานเยาเยาผู้หญิงตัวคนเดียวจะเจออันตราย“วางใจเถอะ! คงเป็นไปไม่ได้ที่จะเจอวันนี้ ปกติข้าไม่เคยซวยขนาดนี้”หลานเยาเยามั่นใจในคำพูดตัวเองมากใครจะไปรู้!พอลงจากเขาปุ๊บ นางก็ตกใจมีหลายคนที่เดินตรงมาหานางน่าจะเป็นโจร……โจรสี่ห้าคนกำลังจะกลับบ้าน ตอนแรกเดินมาจากทางลับหัวเราะมีความสุขบังเอิญถึงทางแยกเจอหลานเยาเยาพอดีทั้งสองฝ่ายหยุดเดินทันที“โอ้ว วันนี้ทำไมโชคดีขนาดนี้ อยู่ในเขายังสามารถเจอผู้หญิงสวยงามขนาดนี้ต้องจับไปเป็นฮูหญิงหัวหน้าโ
