ห็น ว่าในถํ้ามีรถม้านั่งอยู่บนรถม้าเซียวจิ่นหยู ถึงแม้ทั้งสองจะไม่ค่อยพูดอะไร แต่บรรยากาศก็อบอุ่นดี ไม่เหมือนนั่งอยู่บนรถม้าของเย่แจ๋หยิ่งบรรยากาศเยือกเย็นจนน่ากลัวสงสัยหนทางไม่ดีรถม้ากระแทกอย่างแรง หลานเยาเยาทั้งตัวพุ่งไปที่คนตรงข้ามยังดีที่เขามือไว รีบยื่นมือมาขวางไว้ มิเช่นนั้นนางคงพุ่งไปอยู่ตรงอ้อมกอดเขา……“ขอโทษนะ เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า?”หลานเยาเยารีบกลับที่นั่งเดิม แต่มองเห็นหน้าของเซียวจิ่นหยูซีดเซียวตรงหน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ เหมือนกับทรมานมาก719
เอ่อ……แค่ชนนิดเดียว คงไม่ขนาดนั้น?แต่นางจำได้เมื่อกี้นางได้เอื้อมมือไปวางที่หน้าอกเขา หรือร่างกายเขาบาดเจ็บอยู่แล้ว?“พราชายาเย่ไม่ต้องกังวล ข้าไม่เป็นไร!”“เป็นไปได้ไง? เจ้าดูที่เสื้อเจ้ามีเลือดซึมออกมาแล้ว”ตอนแรกนางคิดว่าไม่เป็นไร แต่เมื่อเห็นเลือดของเขาพุ่งออกมาด้วยความเร็วนางก็จริงจังขึ้นมาทันที“เจ้าได้พกยาติดตัวมาไหม? ข้ารู้เรื่องการแพทย์หน่อย ข้าพันแผลให้เจ้า มิเช่นนั้นข้าจะรู้สึกไม่สบายใจ”ตอนแรกเขาไม่เป็นไร แต่นางทำให้เขามีเลือดไหลออกถึงนางจะไม่ใช่แพทย์ นางก็รู้สึกเสียใจ แล้วอีกอย่างการแพทย์ของนางก็เก่งดังนั้นรักษาบาดแผลให้เขา ก็เป็นเรื่องที่สมควรอย่างยิ่งแต่ว่า!ซื่อจื่อคนนี้คิดเยอะกว่านาง“ไม่ได้ ชายหญิงแตะต้องตัวกันไม่ได้ อีกอย่างเจ้ามียศสูงส่ง พวกข้านั่งรถม้าด้วยกัน ก็เป็นการล่วงเกินแล้ว……”720
“สมองทื่อ!”หลานเยาเยาตัดบทเขาทันท
