ต่หลังจากที่พวกเจ้ากินไปแล้วครึ่งเม็ด รับรองสวยงามกว่าตอนนี้แน่นอน”หลานเยาเยารับประกัน709
เกือบหัวเราะออกมาพอได้ยินที่นางพูดเสร็จ ฉินหลิงเจียวกับหลินเฟยหรันมีสีหน้าแตกต่างกันผ่านไปสักพัก ฉินหลิงเจียวก็พูดก่อน“ตั๋วเงินข้าให้เยอะกว่า ยานี้ข้าต้องได้เยอะกว่า!”เมื่อกี้นางก็เห็นแล้ว ตั๋วเงินของหลินเฟยหรันน้อยกว่าของนาง นางมีสิทธิ์อะไรต้องมีส่วนแบ่งเท่ากัน?“ถึงแม้ตั๋วเงินข้าน้อยกว่าเจ้า แต่ของข้า ก็ไม่ได้น้อยกว่าเจ้าเท่าไหร่ อีกอย่างวิธีนี้ข้าเป็นคนคิดขึ้นมา มิเช่นนั้นเจ้าก็ไม่เคยคิดอยากได้ยาเม็ดนี้“เจ้าคิดยังไงว่าอยากได้เยอะกว่า? ยาเม็ดนี้ข้าสมควรได้เยอะกว่า เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาแย่งกับข้า?” หลินเฟยหรันไม่ยอมอ่อนข้อ“พ่อข้าเป็นถึงสิงปู้ช่างชู ควบคุมสิงปู้ทั้งหมด”“พ่อข้าเป็นถึงไท่ฟู่! ตำแหน่งสูงกว่าพ่อเจ้า ยาทั้งเม็ดสมควรเป็นของข้าคนเดียว บางทีพ่อข้าอาจจะช่วยพูดเรื่องความดีของพ่อเจ้าต่อหน้าฮ่องเต้บ้าง”“ตำแหน่งพ่อเจ้าสูงมีประโยชน์อะไร? ไม่มีอำนาจใดๆ หลินเฟยหรัน เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาแย่งยาเม็ดกับข้า?”พูดจบ!710
ฉินหลิงเจียวตรงไปที่หลานเยาเยารีบแย่งยาเม็ดไปก่อน อีกอย่างยังอยากรีบกลืนยาเข้าไป แต่หลินเฟยหรันมาถึงก่อน แล้วรีบแย่งยาเม็ดไปจากมือทั้งสองคนตบตีกันขึ้นมาดึงผมบ้าง ดึงเสื้อบ้างตอนนี้ไปกันใหญ่แล้ว?สงวใช้ของคุณหนูทั้งสองเห็น จะมาสนใจหลานเยาเยาทำไม รีบพุ่งไปช่วยคุณหนูของตัวเองจากนั้นทั้งหมดก็วุ่
