องแน่นอน นางไม่มีอารมณ์ทะเลาะกับพวกนาง!จากนั้นก็หันตัวจากไปหลินเฟยหรันกับฉินหลิงเจียวนึกว่านางอาย เลยรีบหนีจากนั้นก็รีบให้สาวใช้ของพวกนางขวางนางไว้ จากนั้นก็เดินอย่างหยิ่งยโสมาเผชิญหน้านาง แล้วพูดอย่างไม่น่าฟัง“อยากหนีเหรอ? จะไปไหน? เมื่อวานอยู่ต่อหน้างานเลี้ยงไทเฮาแย่งจุดสนใจไปหมด วันนี้ข้าจะให้เจ้าอับอายต่อหน้าสาธารณะ”703
ฉินหลิงเจียวโกรธมากกับเรื่องนี้ทุกปีงานเลี้ยงอย่างนี้ ถึงแม้นางจะไม่ได้โดดเด่นที่สุด แต่ฮ่องเต้กับไทเฮาก็ต้องมอบรางวัลให้พวกนางแต่ว่าเมื่อวาน ไม่มีของรางวัลไม่ว่า หลานเยาเยายังออกหน้าออกตาแย่งจุดสนใจไปหมดยังเล่นเกมอะไรนะ?ทำให้ฮ่องเต้ลืมให้รางวัลเลยสิ่งนี้ทำให้นางไม่โกรธได้ไง?หลานเยาเยามองสีหน้าท่าทางของฉินหลิงเจียว เหมือนกับต้องการให้คนลงมือ นางค่อยๆขมวดคิ้ว ไม่มีความกลัวใดๆแต่ว่า!ฉินหลิงเจียวยังไม่ทันพูดอะไร ก็โดนหลินเฟยหรันห้ามไว้ แล้วดึงนางออกไปข้างๆ“เจ้ามาห้ามข้าทำไม? เจ้าไม่ใช่อยากสั่งสอนนางมากกว่าข้าเหรอ?” ฉินหลิงเจียวถามด้วยความงุนงง“สั่งสอนต้องสั่งสอนอยู่แล้ว แต่ก่อนที่จะทำอะไร เจ้าไม่สงสัยเหรอทำไมหลานเยาเยาถึงสวยงามขึ้น?” ในแววตาของหลินเฟยหรันเริ่มคิดแผนขึ้นมา704
ตั้งแต่เมื่อวันที่งานเลี้ยงแล้ว นางก็อยากถามหลานเยาเยา แต่ก็หาโอกาสไม่ได้สักที“อ่อ เจ้าก็อยากสวยงามกว่านี้!” ทันใดนั้นฉินหลิงเจียวก็นึกขึ้นได้“หรือเจ้าไม่ต้องการ?” หลินเฟยหรันย้อนถามสองคนจ้องตา
