นี่ใครเหรอ?คนที่นางรู้จักไม่เยอะ คนที่สามารถทำให้นางคุ้นหน้ามีไม่กี่คนแต่ว่า!นางรีบเดินผ่านไป มองซ้ายมองขวา มองจนขอทานคนนั้นอาย นางก็เริ่มปริปากพูด“พวกข้าเคยเจอกันที่ไหนหรือเปล่า?”เมื่อได้ยินอย่างนี้ขอทานคนนั้นรีบพยักหน้า “เคยเจอเคยเจอ เคยเจออยู่แล้วเพียงแต่ว่าเวลานาน พราชายา ท่านลืมแล้วเหรอมีคนรับใช้คนหนึ่งเคยรับใช้ท่านที่ทะเลสระว่างชวน?”เคยเห็นผีนะซิ!นางมาเมืองหลวงนี่เพื่อตามหาสามี แต่ระหว่างทางโดนตามฆ่ามาตลอด นางก็ไม่มีค่าเดินทางนั่นเป็นสาเหตุถึงมีจุดจบอย่างนี้มองเห็นผู้หญิงตรงหน้าที่ใส่ชุดพราชายา แต่รูปร่างของเขาค่อนข้างคล้ายกับสามีของเขา ก็เลยจ้องมองหลายครั้ง“เสียงท้องร้องกูลูกูลู……”หิวมากเลย!674
ทั้งวันทั้งคืนนางไม่ได้กินอาหารเลยแล้ว สายตาของเขาก็จ้องไปที่อาหารในมือหลานเยาเยาแล้วกลืนนํ้าลายตลอดเมื่อได้เห็น!หลานเยาเยาตกตะลึง“เป็นไร? เป็นไร?”ใช้สายตาที่น่าสงสารของข้า เพื่อที่ข้าจะได้กินอาหารของพราชายา?“พราชายา เห็นแก่ที่พวกข้ารู้จักกัน ท่านให้ข้ากินหน่อยได้ไหม?”คิดๆแล้วนางมีฐานะสูงส่ง เคยไหมเป็นเพราะความหิวต้องขอร้องคนอื่น ?ไม่มีหนทางอื่นแล้ว!คนตรงหน้านี้ในมือถืออะไรไม่รู้ดูแล้วน่ากินมากแต่แล้ว!เพื่อต้องการให้หลานเยาเยาเห็นใจ เขาได้นำภาพวาดผู้ชายคนหนึ่งออกมาแล้วแอบใช้นํ้าลายป้ายตาเพื่อแทนนํ้าตา พูดด้วยความเศร้าโศก“พราชายา ตั้งแต่ท่านจากไปข้าก็ได้เจอผู้ชายรูปงามคนหนึ่ง เขาช่วยชี
