?ใครจะมาเป็นผู้ตัดสิน?การเล่นนี้ขาดเจ้าได้ แต่ขาดพราชายาเย่ไม่ได้เด็ดขาดนะ!แต่ว่า!เสียงตะโกนร้องในใจของทุกคน เย่แจ๋หยิ่งและหลานเยาเยาไม่ได้ยิน667
แต่ว่า!ยังอยากเล่นอีกนะ!“ฮองเฮา เจ้ามาร้องเพลง พวกเราจะเล่นต่อ!”ฮ่องเต้ที่อยากเล่นต่อเอ่ยขึ้นมา“ฮ่องเต้ นี่……หม่อมฉันร้องเพลงไม่ได้!”ฮองเฮาก็อยากเล่นแต่นางร้องเพลงไม่ดีแล้วก็ไม่รู้ว่าตอนไหนควรหยุด ตอนไหนไม่ควรหยุด“เรื่องง่ายๆแค่นี้ พราชายาเย่ทำได้เจ้ากลับทำไม่ได้ ข้า……”มีเจ้าไว้ทำไม?แต่เขาไม่ได้พูดออกไปดังนั้น!จึงไปถามหาเหล่านางสนมที่สามารถร้องเต้นได้ มีนางสนมคนนึงที่มารับหน้าที่หลานเยาเยาร้องเพลงก็เพราะแต่สุดท้ายก็ไม่สำเร็จ ทุกคนจากที่ตื่นเต้นเร้าใจกลายเป็นขาดความสนใจจากนั้นก็เปลี่ยนไปหลายคนแต่ก็ไม่ประสบผลสำเร็จสุดท้ายพระราชินีกับฮ่องเต้ก็เรียกให้ถังมู่หวั่นมารับหน้าที่แทนหลานเยาเยาแม้ผลมันจะดีกว่าก่อนหน้าเล็กน้อยถ้าอยากเล่นก็สามารถเล่นไปต่อได้แต่ทว่า!668
เปลี่ยนไปหลายคนเช่นนี้ทุกคนก็ไม่ได้มีกระจิตกระใจขนาดนั้นแล้ว สุดท้ายก็ต่างแยกกันไป——ในร้านอาหารหลานเยาเยามองไปยังโต๊ะที่มีกับข้าวกลิ่นหอมด้วยตาประกายแต่นางก็ใช้ความพยายามเต็มที่ในการควบคุมความอยากอาหาร กลืนนํ้าลายไปถามไปว่า:“ท่านอ๋องก่อนหน้านี้เจ้าไม่ได้บอกหรือว่ามีธุระ?”“หรือการกินข้าวไม่ใช่ธุระ?”เย่แจ๋หยิ่งลดสายตาแล้วถามพระเจ้ารู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาวันนี้?เห็นๆอยู่ว่าไม่ชอบการเล่
