นที่ปัญญาอ่อนแบบนั้นแต่ก็ถูกดึงดูดด้วยนํ้าเสียงของนางเอ่อ……หลานเยาเยาอดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง!ดูเหมือนการกินข้าวจะเป็นธุระสำหรับนางเท่านั้น!เย่แจ๋หยิ่งเอาเรื่องนี้เป็นธุระตั้งแต่เมื่อไหร่?669
แต่ว่า!ใครสนเขากัน!ควรกินก็กินควรดื่มก็ดื่มยังไงเขาก็ไม่โดนวางยาดังนั้นหลานเยาเยาก็หัวเราะแหะแหะ: “งั้นตอนนี้พวกเราจัดการธุระกันเลย?”เหล่าอาหารดีๆกับข้าวดีๆ กูจะเผด็จการพวกเจ้าเดี๋ยวนี้!“อื้ม กินเถอะ!”ที่จริง เขาเพิ่งอ้าปากเสียงยังไม่ทันออกมาหลานเยาเยาก็เริ่มกินแล้วเห็นท่าทางตะกละตะกลามของนางแล้ว เย่แจ๋หยิ่งก็รู้สึกดีใจอย่างแปลกประหลาด!ครู่เดียวหลานเยาเยาก็พบว่าคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามนางไม่ขยับแม้แต่ตะเกียบแก้วก็ไม่ขยับจึงอดไม่ได้ที่จะคะยั้นคะยอ“เจ้าก็รีบกินเร็ว!เจ้าดูขาไก่นี่สิอวบเชียว!”พูดไป ก็หนีบขาไก่นั้นใส่ถ้วยตนเองที่จริงแล้วนะ!ก็คือนางไม่ยอมที่จะแบ่งอาหารอร่อยกับเขายังไงอาหารเลิศรสนี่ก็เป็นเขาที่สั่ง นางไม่ยอมออกเงินเองหรอกดังนั้นก็ทำๆเป็นเรียกให้เขากิน670
เมื่อเห็นเย่แจ๋หยิ่งหยิบตะเกียบขึ้นมาจริงๆความเร็วในการกินของหลานเยาเยาก็ยิ่งเร็วขึ้นทำให้เย่แจ๋หยิ่งอดไม่ได้ที่จะกระแอมสองสามทีทั้งสองคนเพิ่งกินได้แค่ครึ่ง!องครักษ์ลับคนหนึ่งปรากฎตัวเข้ามาพูดอะไรไม่รู้อยู่ที่ข้างหูเย่แจ๋หยิ่งทำให้สีหน้าเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังจากนั้นก็ลุกขึ้นหมุนตัวจากไปแต่ทว่า!ทันทีที่ก้าวพ้นประตูเขาก็หมุนตัวเดินกลับมาอีก
