มายังข้างตัวนางพูดเรียบๆว่า: “ข้ามีเรื่องด่วนต้องไปจัดการ”พูดจบเขาก็ยังไม่ไปดูเหมือนจะรอคำตอบของนางเมื่อเห็นเขานิ่งๆและท่าทางจริงจัง หลานเยาเยาก็ “อ้อ”อย่างโง่ๆในใจชอบขั้นสุด!ไปแล้วก็ดี!ไปแล้วก็ไม่มีใครแย่งอาหารนาง แม้กินไม่หมดนางก็สามารถห่อกลับได้!เมื่อเห็นเย่แจ๋หยิ่งจะหันจากไป หลานเยาเยาก็ดูเหมือนคิดเรื่องสำคัญอะไรออกพรวดลุกขึ้นรีบกลืนเนื้อในปากเข้าไป“เดี๋ยวเดี๋ยวเดี๋ยว……รอก่อน”นํ้าเสียงนั่นดูเหมือนเป็นเรื่องใหญ่โต เย่แจ๋หยิ่งหยุดเดินแล้วหันมา671
“คือว่า……อย่าลืมจ่ายเงินก่อนนะ!”“……”เป็นอย่างที่คิด!ในสายตานางกินและเงินสำคัญที่สุดองครักษ์ลับที่อยู่ข้างๆต่างตะลึงเรื่องเร่งด่วนขนาดนี้เจ้านายยังมีเวลาพูดกับพราชายานี่ดีมากทีเดียวจะรู้ที่ไหนว่าพราชายาจะเอ่ยคำขอเช่นนั้น?อีกอย่างสิ่งที่สำคัญสำคัญที่สุดก็คือเจ้านายยังตกลงแปลก!ตั้งแต่เจ้านายเริ่มเจอพราชายาที่ใต้หน้าผา เจ้านายก็เริ่มไม่ปกติทันใดนั้น!องครักษ์ลับก็รู้สึกลมหนาวๆเย็นๆ องครักษ์ลับที่ตกอยู่ในห้วงความคิดก็ดึงสติกลับมาทันที มองสายตาเจ้านายตนเองที่ราวกับดาบคมเหมือนกับต้องการแล่เขาเป็นพันหมื่นชิ้น“เรื่องสำคัญเช่นนี้ เจ้ากล้าโอ้เอ้สบายใจ?”ในใจขององครักษ์ลับพังทลายทันที!ดูเหมือนว่าที่กำลังโอ้เอ้อยู่คือเจ้านายนะ?เขาก็แค่จมอยู่ใจความคิดรอเจ้านายนะ!ฮื่อฮื่อฮื่อ……หลังจากเย่แจ๋หยิ่งเดินไปความเร็วในการกินของหลานเยาเยาก็ช้าลงมาก จนกระทั่งตอนที
