ใครจะกล้าส่งเสียง?ถ้าให้เขารู้ว่าตอนนี้พราชายาเขาถูกบังคับให้ทำการแสดงผลที่ตามมาจะเป็นยังไงนะ?คนที่ออกปากสั่งหลานเยาเยาเมื่อครู่นี้ก็เริ่มนึกเสียใจพวกเขาคิดว่าวันนี้อ๋องเย่คงไม่มาแล้ว จะรู้ที่ไหนว่าจู่ๆอ๋องเย่จะมาปรากฏตัวในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ นี่คงไม่ใช่จะจับพวกเขาที่ทำอย่างงี้อยู่ใช่ไหม?อ๋องเย่ก้าวมาช้าๆอย่างราชา พอเขาเดินเข้าไปในห้องโถง สายตาก็ไปหยุดอยู่ที่หลานเยาเยาที่ยืนอยู่กลางห้องโถง······เขามายืนอยู่ข้างๆนางแล้วยกมือคำนับฮ่องเต้นั่นก็ถือว่าทำความเคารพแล้วฮ่องเต้ชินกับพฤติกรรมของเขาแล้วก็รีบสั่งให้นั่งลงตอนแรกที่ฮ่องเต้สั่งให้นั่งลงก็คือนั่งลงล่างเขา จะรู้ที่ไหนว่าอ๋องเย่ไม่มองที่นั่งนั่นแม้แต่น้อย กลับเดินตรงไปนั่งข้างหลานเยาเยาหลังจากนั่งลงเขาก็เทชาให้ตนเองแล้วก็จิบแล้วก็พูดขึ้นมาอย่างช้าๆว่า:“เมื่อครู่ที่อยู่ด้านนอก ข้าได้ยินหลายๆคนอยากให้พราชายาข้าแสดงความสามารถ ไม่รู้ว่ามีเรื่องเช่นนี้หรือไม่?”เสียงของเขาเย็นชาและน่าเกรงขาม การบีบบังคับที่ไร้รูปร่างเช่นนี้ทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องโถงรู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออก658
หมดกัน หมดกันอ๋องเย่จะคิดบัญชีแล้ว!“แจ๋หยิ่ง! เมื่อครู่คุณหนูแต่ละตำหนักและคุณชายก็แสดงความสามารถหมดแล้ว ฮองเฮาก็คิดเพื่อข้าถึงบอกให้เยาเยาเพิ่มความสนุกให้แก่งานเลี้ยงของข้า”เห็นสีหน้าเย็นชาของเย่แจ๋หยิ่งจนชินแล้วพระราชินีจึงค่อนข้างนิ่งแม้เย่แจ๋หยิ่งจะไม่ได้ชื่นชอบฮ่
