องเต้และฮองเฮานักแต่เขาก็ยังนับว่าเคารพท่านแม่แม้เขาจะไม่ใช่คนที่นางให้กำเนิดมาแต่ก็เลี้ยงเขาอยู่ข้างกายแต่เด็กเขาจึงยังฟังคำพูดนาง“สร้างความสนุก?”เย่แจ๋หยิ่งดูเหมือนกำลังไตร่ตรองคำนี้อยู่ มือนึงเขย่าถ้วยนํ้าชาเบาๆอีกมือนึงเคาะโต๊ะเตี้ยเบาๆ ผ่านไปสองสามวิเขาพูดนิ่งๆอีกครั้ง“ในเมื่อเป็นการสร้างความสนุกให้แก่พระราชินี ฮองเฮาไม่ควรเป็นคนแสดงสร้างความสนุกก่อนหรอ?”พูดเช่นนี้ออกมาทุกคนก็ทยอยกันหันไปมองฮองเฮาใช่สิ!แม้ฮองเฮาจะเป็นแม่ของแผ่นดิน ภายนอกดูเหมือนจะสูงส่งกว่าหลานเยาเยา พราชายาเย่ผู้นี้659
แต่โดยส่วนตัวไม่มีใครรู้ อ๋องเย่มีอำนาจมากจนเกินใครๆ ฮ่องเต้ต้องยอมเขาพราชายาของเขาก็พอๆฮองเฮานับแล้วพวกเขาก็ยังคงเป็นความสัมพันธ์แบบพี่สะใภ้น้องสะใภ้ยิ่งกว่านั้น!อ๋องเย่พูดมาแล้วฮองเฮาจะกล้าปฏิเสธหรือ?ครั้งนี้ ฮองเฮาไม่พอใจ: “ข้าเป็นแม่ของประเทศ อ๋องเย่พูดเช่นนี้คิดอยากวางข้าไว้ในสถานการณ์อย่างไร?”ตลก!นางเป็นฮองเฮาของประเทศ ยังต้องแสดงให้ขุนนางและบรรดาครอบครัวหรอ?“งั้นเจ้าอยากวางพราชายาข้าไว้ในสถานการณ์ไหน?”สิ้นเสียงของเย่แจ๋หยิ่ง ก็เอาชาที่อยู่ในมือควํ่าแรงๆลงบนโต๊ะถ้านํ้าเสียงเมื่อครู่ถือว่าสุภาพงั้นนํ้าเสียงตอนนี้ก็ชัดเจนว่าไม่พอใจนางคนที่ทำให้อ๋องเย่ไม่พอใจมักจะจบลงอย่างน่าสงสาร!สีหน้าของฮองเฮาซีดเผือด นางมองไปที่อ๋องเย่อย่างหวาดกลัว ถ้วยชาที่อยู่ในมือก็สั่นเล็กน้อยนางลืมไป!660
ไม่ว่าหลานเ
