ลังก์ของตนเองด้วยใบหน้าที่แดงกํ่าจากความอายแต่ก่อนนางรักการเต้นรำที่สุดและนางก็เต้นรำออกมาได้ดีที่สุดแต่ตอนนี้กลับดูแปลกแทบตาย ดังนั้นนางจึงพยายามอย่างสุดชีวิตเพื่อให้ออกมาดีแต่สุดท้ายก็พบว่ามันเป็นเพียงการต่อต้าน662
นางอับอายต่อหน้าทุกคน!แต่ว่า!ไม่เป็นไรนางเชื่อว่าการแสดงของหลานเยาเยาจะต้องแย่กว่านางขณะนี้ หลานเยาเยายืนขึ้นนางเดินไปยังกลางห้องโถงเสียงไพเราะก็ดังออกมาจากปากของนาง:“ข้าจะร้องเพลงให้ทุกคน!”ร้องเพลง?ร้องเพลงไม่ใช่มีเพียงนางระบำหรือหญิงโสเภณีที่อยู่ในลานเท่านั้นถึงร้องได้ไม่ใช่หรือ?“งั้นพวกเราขอเชิญพราชายาเย่มาทำการร้องเพลงแสดง!” สำหรับหลานเยาเยาที่ต้องการร้องเพลง ฮองเฮาแทบจะรอโอกาสที่เกิดยากเช่นนี้ไม่ไหวหลานเยาเยาต้องการสร้างความอับอายให้ตนเองแน่นอนว่านางต้องปรบมือต้อนรับ!ใครจะรู้……หลานเยาเยาพูดขึ้นมาอีกครั้ง“ข้าจะร้องเพลง663
สองสามเพลงให้แก่พวกเจ้า แต่ว่าทุกคนที่นั่งอยู่ต้องให้ความร่วมมือกับข้า ข้าสัญญาว่าจะทำให้ทุกคนได้เล่นอย่างมีความสุข”เมื่อนางพูดเช่นนี้ ก็มีความอยากรู้ตลบอบอวลไปทั่วห้องโถง!“พราชายาเย่ เจ้าบอกว่าแม้แต่ฮ่องเต้ก็ต้องร่วมมือกับเจ้าหรือ?”ฮองเฮาไม่เข้าใจว่าสุดท้ายหลานเยาเยาคิดจะทำอะไร“ใช่สิ! แม้แต่ท่านอ๋องของข้าก็ต้องร่วมมือ”เมื่อพูดเช่นนี้ทุกคนก็หันไปมองอ๋องเย่ก็พบว่าอ๋องเย่เพียงแค่ดื่มชาอย่างเนือยๆไม่ได้โต้แย้งอะไรดูแล้วอ๋องเย่จะให้ความร่วมมือจริงๆ!อย
