ต่ก็ไม่คุ้นเคยแบบนี้ ในใจจึงมีความรู้สึกที่พูดไม่ออกสามปีก่อนตอนที่นางป่วยครั้งแรกก็อยู่ในงานเลี้ยงวัดเกิดเสด็จพ่อหลังจากนั้นทุกคนที่เห็นนางก็จะหวาดกลัวแล้วหลบจนแทบไม่ทันตอนนี้ก็ยังเป็นเช่นนั้นแต่อาการป่วยของนางดีขึ้นแล้ว!นางลากมือของหลานเยาเยาแล้วอดไม่ได้ที่จะออกแรง“ไม่เป็นไร พวกเขาก็มีความชอบของตนเองทั้งนั้นเสียงของหลานเยาเยาเบามาก นางแค่อยากให้โหลวเย่วได้ยินเพียงคนเดียวแต่ทว่า!องค์ชายรัชทายาทที่นั่งอยู่ไม่ไกลกลับได้ยินเขาก็ทำหน้าขรึมหลานเยาเยาเป็นผู้หญิงที่เขาไม่ต้องการ แม้ตอนนี้จะเปลี่ยนไปสวยเช่นนี้แต่ยังไงก็เป็นเขาที่ทิ้งนางนางควรจะมีชีวิตอยู่ในเงามืดที่ถูกเขาทิ้ง นางควรจะหน้านิ่วคิ้วขมวดทั้งวันใช้นํ้าตาล้างหน้า……นางยิ้มเบิกบานอย่างงี้ได้อย่างไร?ทำเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเป็นไปได้อย่างไร?645
ตอนนี้นางต้องเสแสร้งอยู่แน่ๆ คิดจะใช้อุบายอยากแต่ทำเป็นปฏิเสธเพื่อเอาชนะใจเขากลับมา คิดว่าเขาไม่รู้เหรอ?ฝันไปเถอะ!นางไม่ต้องคิดเลยด้วยซํ้าหลานเยาเยาที่ไม่รู้ว่าองค์ชายรัชทายาทคิดอะไรอยู่ ตอนนี้ก็กำลังแสดงความยินดีพระราชินีพร้อมกับโหลวเย่ว“ดีดีดี พวกเจ้ารีบมาเร็วให้ข้าดูพวกเจ้าดีๆหน่อย”“เพคะ!”หลานเยาเยาและโหลวเย่วตอบรับพร้อมกันตอนที่พวกนางกำลังไปข้างหน้า ฮองเฮาที่นั่งอยู่ข้างล่างพระราชินีก็กล่าวเตือนพระราชินีว่า:“ท่านแม่ อาการของจาวหยางยังไม่หายเป็นปกติ ท่านต้องระวังบ้าง”เสียงของฮองเฮาไม่
